Επικίνδυνα περιστατικά :Η ιστορία μας ★

Μερικά από τα καλύτερα βίντεο και περιγραφές που έχουν αναρτηθεί στο φόρουμ, Συγκεντρωμένα
Άβαταρ μέλους
matador23
Δημοσιεύσεις: 2998
Εγγραφή: Τετ 23 Νοέμ 2011, 14:42
Ονοματεπώνυμο: Κοβάνης Κων/νος
Τοποθεσία: Θήβα - Βοιωτίας

Re: Επικίνδυνα περιστατικά :Η ιστορία μας ★

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από matador23 » Τετ 16 Δεκ 2020, 12:35

Μια πάρα πολύ κακή φάση!!

Δημοσίευση από greek kamaki 30 Αύγ 2010, 22:57
Είναι η πρώτη μέρα της ετήσιας εξόρμησής μας στη Λήμνο, τη μόνη ελπίδα για να πιάσουμε κανένα καλό ψαράκι, χωρίς να πνιγούμε.
Πολύ ορεξάτοι, φεύγουμε κατευθείαν από το καράβι για ψάρεμα, από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ. Είμαστε 3 άτομα με ένα συμβατικό 3,80 με 15άρα. Επιλέγουμε μια περιοχή που ανοίγεται με πολύ ρηχά νερά, για εκατοντάδες μέτρα προς το πέλαγος (500 μέτρα από την ακτή και μπορεί να έχει βάθος 4-5 μέτρα).Έχει πάει πλέον 8μιση και εγώ με το Γιάννη, αφήνουμε το Γιώργο να ψαρεύει και φεύγουμε με το σκαφάκι για μια γρήγορη βουτιά στον κάβο, κανένα χιλιόμετρο πιο κάτω. Καθώς πλησιάζουμε και κάθεται ο γιάννης στη λαγουδέρα και εγώ μπροστά, νιώθω χωρίς να κοιτάξω πίσω να κάνει ο Γιάννης μια (νόμισα) απότομη αναστροφή, σκέφτομαι κάτι θα είδε, ήταν όμως τόσο απότομη που βρέθηκα στη θάλασσα. Φορούσα στολή και βαρίδια και έπεσα με το κεφάλι, καταδυόμενος λόγω του βάρους και της φοράς του σώματος στα 2-3 μέτρα. Χωρίς να προλάβω να καταλάβω τι γίνεται, ακούω το θόρυβο της μηχανής πάνω από το κεφάλι μου. Προσπαθώ να κρατηθώ σε κάποιο βάθος, ανοίγω τα μάτια μες το νερό και βλέπω τη βάρκα να μουγκρίζει περνώντας ελάχιστα από πάνω μου. Περιμένω να φύγει και βγαίνω. Είχα μόλις σωθεί από σοβαρό τραυματισμό ή ακόμα και θάνατο, που θα είχε συμβεί αν δε φορούσα τα βάρη που με βούλιαξαν μερικά μέτρα. Και δυστυχώς υπάρχει συνέχεια....
Δεν πρόλαβα να αναλογιστώ τι έγινε, γιατί έπρεπε να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα. Συνειδητοποίησα ότι είχαμε πέσει και οι δύο στο νερό και το σκάφος γυρνούσε ανεγξέλεγκτο, καθώς ο Γιάννης έχασε τον έλεγχο του και δε φορούσε στο χέρι το κόκκινο κορδώνι ασφαλείας για να σταματήσει. Αρχίσαμε και οι δύο να κολυμπάμε σαν τρελοί για να πιάσουμε το σκάφος, που εκείνη τη στιγμή ήταν μπροστά μας. Αυτό όμως δεν έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό του αλλά με μια δαντελωτή πορεία, με μια χαμηλή μεν αλλά πολύ πιο γρήγορη από μας ταχύτητα, άνοιγε σιγά-σιγά προς το πέλαγος!!!!! Η απόσταση ολοένα και μεγάλωνε. Κολυμπούσαμε πάνω από εικοσάλεπτο ακολουθώντας το σκάφος και δεν μπορούσαμε με τίποτε να το πλησιάσουμε λιγότερο από 150 μέτρα. Είμαστε περίπου 800 μέτρα από την ακτή χωρίς πέδιλα-μάσκα, τα νερά από κάτω είναι μαύρα και κοντεύει να πέσει η νύχτα. Έχουμε κατακουραστεί και μας έχει πιάσει απελπισία. Κοιτάμε μια το σκάφος, μια την ακτή πίσω μας και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ενώ έχουμε αφήσει το αυτοκίνητο με το τρέιλερ χιλιόμετρα μακριά σε μια ερημιά, τα κλειδιά του τζιπ είναι μέσα στο σκάφος και έχουμε αφήσει πολύ πίσω το Γιώργο ο οποίος θα ψάρευε αμέριμνος περιμένωντας να γυρίσουμε να τον πάρουμε, καϊκια στο ορίζοντα πουθενά (όταν τα χρειάζεσαι είναι εξαφανισμένα). Α-ΠΕ-ΛΠΙ-ΣΙ-Α.
Ξαφνικα γίνεται το θαύμα. Εμφανίζεται από το πουθενά ο Γιώργος, ο οποίος ακολουθώντας το ρηχό θυθό έχει βρεθεί πολύ ανοιχτά και χωρίς να μας έχει δει, βλέπει το σκάφος που συγκλίνει με την πορεία του, ορμάει και με μια κίνηση κομάντο πηδάει και σβήνει τη μηχανή!!!!!!!!!!!!!!!! Βγήκαμε έξω βουβοί...
Ακούμε ιστορίες από άλλους και δεν πιστεύουμε ότι μπορούν να συμβούν και σε μας. Την έχουμε δει θαλασσόλυκοι. Έχουμε κάνει όλοι ανεξαιρέτως και κάποιοι συνεχίζουμε να κάνουμε μ@λ@κίες. Δυστυχώς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε διαλέξει ένα πολύ επικίνδυνο χόμπι (το ψαροντούφεκο δεν είναι τάβλι ή πινκ πονκ κακά τα ψέματα) και για αυτό πρώτο μέλημά μας πρέπει να είναι η απόλυτη ασφάλεια. Ανέφερα το γεγονός αυτό για να προλάβω παρόμοια περιστατικά. Προσέξτε πάρα πολύ το κόκκινο κορδώνι (ξεχνάω και πως το λένε) και βάλτε το όχι στο χέρι σας, αλλά στο λαιμό σας για σιγουριά!!!!!!! μια φορά θα συμβεί και είναι πολύ κακή φάση.

viewtopic.php?f=32&t=13565
ΛΑΔΙΑΣ:Η παρΑΝομη αλιεία δεν είναι ερασιτεχνική ή επαγγελματική: είναι απλά παρΑΝομη
https://www.spearfishingforum.gr/viewtopic.php?f=9&t=68075

Άβαταρ μέλους
matador23
Δημοσιεύσεις: 2998
Εγγραφή: Τετ 23 Νοέμ 2011, 14:42
Ονοματεπώνυμο: Κοβάνης Κων/νος
Τοποθεσία: Θήβα - Βοιωτίας

Re: Επικίνδυνα περιστατικά :Η ιστορία μας ★

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από matador23 » Τετ 16 Δεκ 2020, 12:36

Χωρίς λόγια

Δημοσίευση από dimitrikotz 14 Σεπ 2020, 11:06
Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του βίντεο που θα δημοσίευα στο οποίο και είναι καταγεγραμμένο όλο το συμβάν. Θα ήταν αρκούντως διδακτικό για όλους, όμως αποφάσισα να μην ταράξω τους δικούς μου επιβεβαιώνοντας ότι οι ανησυχίες τους είναι τελικά βάσιμες. Απευθύνομαι στους νέους ψαροντουφεκάδες, αλλά και στους παλαιότερους σαν και του λόγου μου που θεωρούν ότι η εμπειρία, η σύνεση, η προνοητικότητα, "το πλάνο βουτιάς", μπορούν να μας κρατήσουν μακριά απ΄όλες τις κακοτοπιές. Μέγα λάθος, και τα λάθη αγαπητοί φίλοι στην θάλασσα πληρώνονται ενίοτε με την ζωή μας. Μπορεί να τα έχεις κάνει όλα όπως πρέπει, να έχεις υπολογίσει τα πάντα, κι όμως εκεί κάτω να συμβεί κάτι αναπάντεχο που να ανατρέψει όλα όσα είχες στο μυαλό σου να κάνεις. Σε αυτές τις καταστάσεις η ύπαρξη ενός ανθρώπου από πάνω, κατά 99% των περιπτώσεων, θα σου σώσουν την ζωή. Η αλήθεια είναι ότι το γνωστό σλόγκαν "ποτέ χωρίς ζευγάρι" μου φαινόταν κάπως γελοίο. Το αντιμετώπιζα μάλλον με χλεύη, τύποις και ουσία, τύποις γιατί η λέξη "ζευγάρι" αυτή καθ' εαυτή παραπέμπει σε ερωτικό σύντροφο και όχι σε δύο μαντραχαλάδες που ψαρεύουν Φανταζόμουν τον εαυτό μου με το ομώνυμο μπλουζάκι, και γελούσα από μόνος μου. Ουσία γιατί είμαι εραστής του μοναχικού ψαρέματος, δεν θέλω λόγια, δεν θέλω "high five", δεν θέλω τίποτα να μου χαλάει την σιωπή του βυθού, γιαυτό άλλωστε είμαι εκεί διάολε! Πάμε όμως στην ιστορία.

Βρίσκομαι ήδη στην θάλασσα γύρω στην μιάμιση ώρα. Κυκλοφορία μηδέν, μόνο κάτι μισόκιλα μωρά στηράκια έκαναν τις βουτιές μου ευχάριστες. Το καρφί γυμνό, και η βάρκα φαίνεται στο βάθος. Έχω ήδη συμβιβαστεί με την ιδέα της "άψαρης" επιστροφής, είμαι ευχαριστημένος που κολύμπησα και σήμερα. Σε μία από τις τελευταίες βουτιές μου κάθομαι στην κορυφή ενός υψώματος στα 19 μέτρα και περιμένω μπας και περάσει κανένα πελαγίσιο. Στρέφω το βλέμμα μου στην αποχή που είναι γύρω στα έξι μέτρα παρακάτω και βλέπω το μοναδικό αξιόλογο ψάρι της ημέρα, μία στήρα -την έκανα δύο κιλά περίπου - . Είναι ήρεμη και σουλατσάρει κάνοντας μικρούς κύκλους στην άμμο και και κάποια διάσπαρτα μονόπετρα. Θα μπορούσα να κατηφορίσω προς αυτή, αλλά αποφασίζω να μην τραβήξω την βουτιά και να ανεβαίνω προς την επιφάνεια για να χαλαρώσω και να καταστρώσω το σχέδιο δράσης. Αυτή εντωμεταξύ μπαίνει κάτω από ένα βράχο στην άμμο που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να της προσφέρει ασφαλές καταφύγιο.

Πράγματι στην επιφάνεια χαλαρώνω αρκετά και όταν είμαι έτοιμος και καταδύομαι σε κάποια απόσταση με σκοπό να την πάρω απ' έξω. Όλα είναι υπό έλεγχο, και δεν κάνω τίποτα ριψοκίνδυνο ή ανορθόδοξο. Προσγειώνομαι στην άμμο, αλλά βλέπω ότι το ψάρι είναι κρυμμένο και δεν έχει καμία όρεξη και καμία περιέργεια να με δει. Ετσι αλλάζω το πλάνο βουτιάς και κατευθύνομαι προς το βράχο όπου σε κάποια στιγμή το βλέπω όλο μπροστά μου. Έλα όμως που έχω και τα δύο λάστιχα, και η ενδεχόμενη βολή είναι σίγουρο ότι θα χαλάσει το ψάρι, αλλά και την βέργα, καθώς το ψάρι εφάπτεται του βράχου.. Αποφασίζω να πάω από την πίσω μεριά του βράχου έτσι ώστε η βολή να γίνει σ'ενα σημείο που είναι διαμπερές. Καθώς κάνω την κίνηση και η προσοχή μου είναι στραμμένη στο συγκεκριμένο βράχο, με την φόρα που έχω χτυπάω με δύναμη στο πάνω και πίσω μέρος του κεφαλιού σ' έναν άλλο βράχο που βέβαια δεν είχα δει. Το χτύπημα είναι δυνατό και το καταλαβαίνω για τα καλά, καθώς η στολή που φοράω είναι 2mm, που έχει γίνει στην πραγματικότητα ένα λόγω της φθοράς.. Μετά το πρώτο σοκ, ξεχνάω το ψάρι και ξεκινάω βουρ για την επιφάνεια. Δεν αισθάνομαι πόνο, απλά αναδύομαι χωρίς δεύτερη σκέψη. Όταν όμως βρίσκομαι στα 7 περίπου μέτρα αρχίζει μία ζάλη που όσο πλησιάζω προς την επιφάνεια, τόσο αυτή μεγαλώνει. Φτάνω εν τέλει στην επιφάνεια, παίρνω μία βαθιά ανάσα, αλλά αισθάνομαι σαν να είμαι ντίρλα στο μεθύσι. Έχω τρομερή δυσκολία να σταθώ σταθερός και δίνω μία μικρή μάχη να για κρατηθώ. Ίσως από εμπειρία, ίσως από ένστικτο κάνω την σωστή κίνηση, λύνω την ζώνη και γυρνάω ανάσκελα. Μετά από κάνα πεντάλεπτο επανέρχομαι και χτυπάω νοερά τον εαυτό στον ώμο λέγοντας του "το ξεπεράσαμε κι αυτό".

Όταν είδα το βίντεο στο σπίτι μου, αγριεύτηκα. Ακούω το μπάμ του κεφαλιού μου στο βυθό, την τρελή ανάδυση, και την μάχη που δίνω στην επιφάνεια για να κρατηθώ. Τα είχα όλα προγραμματίσει σωστά και όμως κινδύνευσα. Αυτό θα μπορούσε να γίνει και στα 10 και στα 5 μέτρα, δεν ήταν θέμα βάθους, ήταν μία "κακιά στιγμή" που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Αν υπήρχε κάποιος άνθρωπος από πάνω, τώρα δεν θα έγραφα αυτό το δοκίμιο, απλό, αυτονόητο και απόλυτα αποτελεσματικό. Για αυτό λοιπόν αγαπητοί φίλοι να βουτάτε με παρέα, έστω και αν σας χαλάει κάπως το "cool", όλοι οι υπόλοιποι αδιόρθωτοι να ξέρετε ότι βουτάτε "at your own risk".

viewtopic.php?f=32&t=67401
ΛΑΔΙΑΣ:Η παρΑΝομη αλιεία δεν είναι ερασιτεχνική ή επαγγελματική: είναι απλά παρΑΝομη
https://www.spearfishingforum.gr/viewtopic.php?f=9&t=68075

Άβαταρ μέλους
matador23
Δημοσιεύσεις: 2998
Εγγραφή: Τετ 23 Νοέμ 2011, 14:42
Ονοματεπώνυμο: Κοβάνης Κων/νος
Τοποθεσία: Θήβα - Βοιωτίας

Re: Επικίνδυνα περιστατικά :Η ιστορία μας ★

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από matador23 » Τετ 16 Δεκ 2020, 12:37

Παρ' ολίγον μακαριστός - επικίνδυνα περιστατικά

Δημοσίευση από dimitrikotz 09 Ιούλ 2020, 23:18

Ανοίγω αυτό το νήμα γιατί νομίζω όλοι μας σε κάποια στιγμή θα βρεθήκαμε σε επικίνδυνες καταστάσεις τις οποίες θα ήταν ιδιαίτερα διδακτικό να τις μοιραστούμε εδώ πέρα. Προσωπικά έχω βρεθεί σε άμεσο κίνδυνο ζωής τέσσερεις φορές, όλες τις φορές γλύτωσα κυρίως λόγω τύχης, αλλά και γιατί δεν πανικοβλήθηκα.

Επειδόδιο 1
Βλυχός, Ύδρα. Πρέπει να ήμουν κάτω από δέκα ετών. Ψαρεύαμε με τον ξάδελφο μου σε μιά ρηχοπατιά περίφημη για τα χταπόδια της. Με τρίαινες και άνευ σημαδούρας, που εκείνη την εποχή δεν θεωρείτο και απαραίτητο αξεσουάρ. Κολυμπούσαμε δίπλα δίπλα, σχετικά απομακρυσμένοι από την ακτή, όταν κάτι με έκανε να γυρίσω και να κοιτάξω πίσω. Με τρόμο είδα μία βάρκα σε απόσταση ελάχιστων μέτρων από εμάς να έρχεται κατά πάνω μας. Δίνω στον ξάδελφο μου μία κλωτσιά και ταυτόχρονα βουτάω με την μία. Η βάρκα πέρασε ακριβώς από πάνω μου, αλλά την γλιτώσαμε και οι δύο. Ο ξάδελφος μου (που η βάρκα τον χτύπησε λίγο), μου λέει ακόμα ότι μου χρωστάει την ζωή του! Ευτυχώς τότε δεν υπήρχαν ταχύπλωα.

Επεισόδιο 2
1998 Βενέτικο Μεσσηνίας, Χειμώνας. Το θυμάμαι γιατί ήταν η χρονιά που γεννήθηκε η κόρη μου. Κρύο, πολύ κρύο χοντρή στολή εφτάρα και άφθονα βάρη. Φορούσα και ένα σακκίδιο πλάτης για να μοιράσω το βάρη. Το σακκίδιο αυτό συνδέονταν με ένα ιμάντα με την ζώνη βαρών. Στην ζώνη είχα συνδέσει και το σχοινί της σημαδουρας. Επιχειρώ βουτιά γύρω στα 17 μέτρα σε ένα ωραίο μονόπετρο, που ωστόσο δεν είχε κάτι αξιόλογο. Εκεί που αναδυόμουν ξαφνικά κάτι με σταμάτησε, και εκεί διαπίστωσα ότι το σχοινί της σημαδούρας είχε μπλέξει στο μονόπετρο. Πρέπει να ήμουν στα δέκα μέτρα, και ασυναίσθητα χωρίς σκέψη λύνω την ζώνη, η οποία έφυγε μεν από την μέση μου αλλά δεν με απελευθέρωσε καθώς ήταν συνδεδεμένη με το σακκίδιο πλάτης. Εμεινα κάποια δευτερόλεπτα εντελώς ακίνητος αιωρούμενος, ο αέρας μου τελείωνε και δεν ήξερα τι να κάνω. Σκέφτηκα τι μ@λ@κ@ς ήμουνα που η κόρη μου δεν θα γνώριζε ποτέ πατέρα. Δεν ξέρω πως ενώ ήμουν στα τελευταία μου, είχα την διαύγεια να κατέβω να πιάσω την ζώνη, να βγάλω το μαχαίρι και να κόψω το σκοινί. Έφτασα στην επιφάνεια σκασμένος, και εκεί συνειδητοποίησα ότι πάντα έχουμε περισσότερο αέρα απ' όσο νομίζουμε.

Επεισόδιο 3
Αγ. Αιμιλιανός, φάρος. Πολλά πολλά χρόνια πριν πήγα κολυμπητό σ' αυτό το μέρος που δεν το ήξερα καθόλου. Στο σημείο εκείνο υπάρχει ένα φάρος και από εκεί περνάνε όλα τα καράβια που πάνε για Σπέτσες. Αυτό βέβαια δεν το ήξερα, αυτό που είδα ήταν μία καταπληκτική ζωντανότατη ξέρα, και αφού είχα την σημαδούρα μου, ήμουν ήσυχος ότι όλα ήταν καλά. Ξεκινάω τις βουτιές, και όσο πήγαινα απομακρυνόμουν από τον φάρο και βάθαινα. Παντού στήρες, μεγάλες στήρες, εύκολα ψάρια, που ήμουν αρκετά ηλίθιος να μην προβληματιστώ γιαυτό. Στην διάρκεια μίας βουτιάς, ήμουν γύρω στα 24 μέτρα ακούω ένα τρομερό θόρυβο . Γυρνάω και βλέπω στην επιφάνεια ένα πλοίο κανονικό ακριβώς από πάνω μου. Περνούσε, περνούσε και δεν τελείωνε. Ευτυχώς η άπνοια μου, μου επέτρεψε να περιμένω μέχρι που απομακρύνθηκε. Βγήκα πανικόβλητος και γύρισα σαν βρεγμένη γάτα. Ακόμα όταν περνάω από αυτό το σημείο, θυμάμαι με τρόμο το πάθημα μου.

Επεισόδιο 4
Ανδρος 2008. Είμαι σ' ένα καταπληκτικό μέρος κοντά στα Άχλα. Καταδύομαι και βλέπω ένα ωραίο ροφό περίπου 7-8 κιλά τον οποίο και χτυπάω στον προθάλαμο. Το βάθος γύρω στα 20 μέτρα. Με το που τον χτυπάω πιάνω αμέσω την πετονιά και πασχίζω να τον τραβήξω για να μην βραχώσει. Για αρκετή ώρα τον τραβάω μάταια, έχοντας καταναλώσει αρκετή ενέργεια, και σε κάποια στιγμή ξέρω ότι είναι η ώρα να αναδυδώ. Πράγματι πάω να ανέβω, αλλά η πετονιά του όπλου έχει μπλεχτεί στο μπράτσο μου, και κατά την ανάδυση ο κόμπος έχει σφίξει. Κάνω να πιάσω το μαχαίρι, αλλά αδυνατώ να το βγάλω απ' την θήκη. Καταλαβαίνω ότι είμαι άσχημα, αλλά δεν πανικοβάλλομαι. Εγκαταλείπω την προσπάθεια να βγάλω το μαχαίρι, και ξαναπάω λίγο βαθύτερα για να χαλαρώσει η πετονιά. Πράγματι το καταφέρνω και βγαίνω και πάλι σκασμένος, αλλά ζωντανός!

Δεν θέλω να κάνω ηθικοπλαστικά κηρύγματα με όλα αυτά, απλά καταθέτω τα συμβάντα.

viewtopic.php?f=32&t=67044
ΛΑΔΙΑΣ:Η παρΑΝομη αλιεία δεν είναι ερασιτεχνική ή επαγγελματική: είναι απλά παρΑΝομη
https://www.spearfishingforum.gr/viewtopic.php?f=9&t=68075

Άβαταρ μέλους
matador23
Δημοσιεύσεις: 2998
Εγγραφή: Τετ 23 Νοέμ 2011, 14:42
Ονοματεπώνυμο: Κοβάνης Κων/νος
Τοποθεσία: Θήβα - Βοιωτίας

Re: Επικίνδυνα περιστατικά :Η ιστορία μας ★

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από matador23 » Τετ 10 Μαρ 2021, 11:56

Ένα αλλιώτικο άρθρο...

Δημοσίευση από VIPER » 30 Ιαν 2021, 20:15


Ζούμε σε μια εποχή που οι σχέσεις των ανθρώπων γίνανε δύσκολες, οι αλήθειες παρερμηνεύονται ή παρεξηγούνται, και ιστορίες αληθινές ή όχι μπαίνουν στον ίδιο κουβά αξιολόγησης για να κριθούν με τον ίδιο συντελεστή.
Πράγματα και καταστάσεις, που δύσκολα εξιστορούνται, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, πόσο μάλλον όταν “ζωντανεύουν” πάνω σε χαρτί, αδιάσειστο τεκμήριο με την υπογραφή του συντάκτη, να γίνονται γνώριμες στο ευρύ κοινό.

Δεν έχει περάσει καν το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου, που συντάσσονται αυτές οι γραμμές προσπαθώντας να πάρουν πνοή και να γίνουν κείμενο και ήδη τρείς οικογένειες θρηνούν την απώλεια δικών τους ανθρώπων….
Δεν υπάρχουν λόγια να απαλύνουν τον πόνο και να παρηγορήσουν, δίχως καμία απολύτως δικαιολογία για το αποτέλεσμα.
Ό,τι και να ειπωθεί είναι απλώς για να ξεγελάσει, να κοροιδέψει αυτούς που δεν γνωρίζουν, αφού δεν έχουν νιώσει ούτε στιγμή τη μαγεία του θαλάσσιου κόσμου. Ενός κόσμου μαγευτικού, μα συνάμα επικίνδυνου, αφού ο άνθρωπος δεν σχεδιάστηκε για να ζει μέσα σε αυτόν αλλά εκτός.

Όλοι εμείς που έχουμε γευτεί τους καρπούς της, μαγευόμαστε από το υγρό στοιχείο, που μας καλεί όπως οι σειρήνες τον Οδυσσέα να χαθούμε στο εσωτερικό της…..
Το ΘΕΛΩ σε συνάρτηση με το ΕΓΩ σε αρκετές περιπτώσεις υπερνικά τη λογική, με αποτέλεσμα να μας κατατάσσει ιδανικούς αυτόχειρες.
Αυτό που φαίνεται απλό σε περιγραφή από τα χείλη….στη πράξη είναι δύσκολο, με έναν μηχανισμό και συνδυασμό πραγμάτων που πρέπει να είσαι πολύ καλός γνώστης της λειτουργίας του, όταν πάρεις την απόφαση να ασχοληθείς με την ελεύθερη κατάδυση και το ψαροτούφεκο με μια ανάσα.
Η τεχνολογία προχώρησε με αλματώδη πρόοδο, δίνοντάς λύσεις που στο πρόσφατα κοντινό παρελθόν φάνταζαν «γόρδιος δεσμός»…άλυτες.
Εστιάσαμε στη γνώση του να κινηθούμε βαθύτερα στα σπλάχνα της γαλανής, πως θα νιώθουμε άνετα και ζεστά όλη την διάρκεια του έτους, μάθαμε να κρατάμε περισσότερο χρόνο την ανάσα μας, κατασκευάσαμε μακρύτερα και δυνατότερα ψαροτούφεκα, αλλά σε αυτό που υστερούμε ακόμη μένοντας πίσω, ανήμποροι να βρούμε λύση και να μάθουμε, είναι το πως θα καταφέρουμε να τιθασεύσουμε το αχαλίνωτο ΕΓΩ μας.
Αυτό το εγώ που χτίζει τοίχους ψηλούς συνθλίβοντας εμπειρίες και γνώσεις ετών σε μια μονάχα στιγμή. Αυτό το εγώ που σε μεθά και σε κάνει να ξεχνάς πως πρέπει να διαφυλάξεις σαν κόρη οφθαλμού το πολυτιμότερο αγαθό που μας δόθηκε ποτέ δίχως να υπάρχει αντίτιμο ίσης αξίας….τη ίδια την ΖΩΗ.

Παίρνοντας λοιπόν σαν αξίωμα ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, πάνω σε αυτό θα χτίσουμε επιδόσεις και τα θέλω μας.
Σε όλα όμως υπάρχουν όρια και αν κάποιοι από μας δεν τα έχουν βάλει μέχρι τώρα ήρθε η ώρα να το κάνουν. Χαμηλώνοντας τον πήχη μέχρι εκεί που νιώθουν άνετα και αβίαστα.
Αυτός καλό θα είναι να μεγαλώνει ανάλογα με την εμπειρία και την γνώση και όχι με το θέλω του καθενός. Σύνεση και λογική υπεράνω όλων. Αξιώματα της ζωής απαραβίαστα για οποιοδήποτε λόγο και αιτία. Αν επιθυμούμε να ξετυλίξουμε όλο το νήμα της ζωής που μας χαρίστηκε και όχι να το κόψουμε βίαια.
Δεν πρέπει να υπάρχει σύγκριση μεταξύ μας, διότι η κάθε περίπτωση είναι μοναδικά διαφορετική από την οποιαδήποτε άλλη. Μοιάζουν όλες σαν τα δάχτυλα των χεριών αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ίδιες.

Μη «ζηλεύεται» αυτό που έχει κάποιος άλλος. Προσπαθήστε να γίνεται καλύτεροι βελτιώνοντας τους εαυτούς σας και όχι να κυνηγάτε χίμαιρες.
Αφιερώστε χρόνο για την ασφάλεια σας περισσότερο από το να βελτιώσετε τις επιτυχίες σας. Οι επιτυχίες θα έρθουν μόνες τους με τον καιρό, αβίαστα…..οτιδήποτε άλλο μπορεί να φέρει επιτυχία αλλά μειώνει δραματικά την ασφάλεια. Κάτι που δεν το θέλουμε και δεν πρέπει να το θέλουμε.

Η θάλασσα πρέπει να μας ηρεμεί και να αδειάζει το μυαλό από την κούραση της καθημερινότητας. Το ψάρι δεν είναι αυτοσκοπός και δεν είμαστε παιδιά που να αναζητούμε…..«ποιανού είναι το μεγαλύτερο».
Τέτοιες λογικές και σκέψεις καλό είναι να αποφεύγονται και να μένουν ξεχασμένες σε μνήμες των παιδικών μας χρόνων, που φύγαν και χαθήκαν, γιατί εκεί είναι η θέση τους.
Το να ειπωθεί για μια ακόμη φορά πως «ποτέ μονάχοι» καλό είναι, αλλά από μόνο του δεν αρκεί. Και να είναι ο ένας δίπλα στον άλλο όταν σε μια δύσκολη στιγμή δεν θα υπάρξει ηρεμία και προπάντων γνώση….

Προσωπικά θεωρώ και πιστεύω πως το άλφα και το ωμέγα είναι ένα σχολείο κατάδυσης. Θα λύσει πολλές απορίες και θα μας κάνει να σκεφτούμε και να δούμε κάποια πράγματα πιο ώριμα…ποιο σωστά. Κανείς μας δεν τα ξέρει όλα. Κανείς.....

Η θάλασσα και γενικά η ζωή είναι ένα σχολείο συνεχούς μάθησης. Ίσως και αυτή να είναι η ομορφιά τους. Η κάθε φορά να είναι σαν την πρώτη φορά….
Ακόμη και οι πιο έμπειροι δεν είναι σίγουρο το πως θα αντιδράσουν σε μια δύσκολη στιγμή. Εκεί που τα ασήμαντα δευτερόλεπτα έχουν τον ρόλο πρωταγωνιστή διαχωρίζοντας τη ζωή από το θάνατο.
Σίγουρα η εμπειρία που αποκομίζει κανείς με τα χρόνια βοηθά πολύ, αλλά σε καμία περίπτωση μην θεωρήσετε δεδομένη την σωστή και άμεση αντίδραση.
Ψυχραιμία θέλει, πολύ καλή γνώση και σωστούς χειρισμούς και πάλι το αποτέλεσμα δεν είναι 100% δεδομένο.
Βλέπετε το ψαροτούφεκο είναι αποτέλεσμα και συνάρτηση πολλών πραγμάτων.

Δεν είναι μονάχα η σύλληψη όμορφων θηραμάτων…αυτό είναι το τελικό επιθυμητό αποτέλεσμα. Μέχρι να φτάσουμε σε αυτό όμως υπάρχει μακρύς δρόμος, δύσκολος, επίπονος με πολλές στερήσεις, που πρέπει να ανέβει κάποιος σκαλί σκαλί δίχως να παραλείψει κανένα στο ενδιάμεσο. Μην πιέζεται για γρήγορη άνοδο, αφήστε τον χρόνο να κυλήσει υπέρ σας δείχνοντας ωριμότητα και όχι βιασύνη, θα σας δώσει εμπειρία και θα σας εμπλουτίσει με γνώση, έτσι όπως ξέρει εκείνος.
Αν δεν ζήσετε στιγμές πως θα μάθετε? Υπάρχουν πράγματα που δεν διδάσκονται σε κανένα σχολείο απλώς στα μαθαίνει ο χρόνος….αφήστε τον λοιπόν να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Αυτό είναι και το φυσιολογικό.

Υπομονή και επιμονή, αρετές που ανταμείβουν όταν βρίσκουν λογική εφαρμογή.
Μάθετε να ακούτε τους άλλους γιατί όλοι κάτι έχουν να πουν και να δώσουν.

Να σκέφτεστε πριν πάρετε την οποιαδήποτε απόφαση και να μην παρασύρεστε από τα θέλω σας. Αφήστε τις επιτυχίες να έρθουν από μόνες τους. Και αν δεν έρθουν στο σήμερα θα έρθουν αύριο ή κάπου λίγο παρακάτω σε κάποιο άλλο χρόνο, αβίαστα και μονάχες τους.
Πιστέψτε με πως είναι ποιο όμορφα τότε, όταν όλα γίνονται στο σωστό χρόνο.

Τέλος να μην ξεχνάτε πως δεν πρέπει …….Να εστιάζουμε στα ψάρια....στη θάλασσα πάμε για να ηρεμήσουμε και να γεμίσουμε εικόνες...
Τα ψάρια δεν είναι αυτοσκοπός....είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα και η ευτυχής κατάληξη......και τίποτε περισσότερο...."Η μαγεία είναι στο ταξίδι" και όχι ο προορισμός.....
Καλές και ασφαλείς βουτιές σε όλους μας. Καλές επιστροφές στα σπίτια μας.

ΑΡΓΟΥΔΕΛΗΣ Θ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

viewtopic.php?f=13&t=67985
ΛΑΔΙΑΣ:Η παρΑΝομη αλιεία δεν είναι ερασιτεχνική ή επαγγελματική: είναι απλά παρΑΝομη
https://www.spearfishingforum.gr/viewtopic.php?f=9&t=68075

Επιστροφή στο “✰ Επιλεγμένα Video και Ιστορίες ✰”