ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ 2020 ''Ο ΤΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΤΙ"

Κάτι νεο κυκλοφορεί.
kamarianakis
Δημοσιεύσεις: 4
Εγγραφή: Παρ 17 Νοέμ 2006, 10:50

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ 2020 ''Ο ΤΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΤΙ"

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από kamarianakis » Πέμ 27 Φεβ 2020, 11:45

Καλημέρα σε όλους!

Σας προωθώ τον Πρόλογο απο το νέο έργο του Γιάννη Βλάχου, που θα παρουσιάσει ο ίδιος στην έκθεση Boat & Fishing show 2020, με τίτλο:

«Ο ΤΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΤΙ- από την αντίθεση των φύλων στην πάλη των τάξεων μέσα από τον Κύκλωπα του Ευριπίδη»

Τα ‘Θήρα’ ονομάζονται τα κοστούμια των πρωτόγονων δρώμενων
και του αρχαίου δράματος, γιατί ο ραψωδός είναι ένα βουτηστής ψαράς
που αναδύεται από το βυθότοπο των ψαριών που σκότωσε και των
νεκρών ψαράδων που του έμαθαν να ψαρεύει, και αφού ράψει με
διαδοχικές καταδύσεις και αναδύσεις της βελόνας του καμακιού του το
λαμπερό φόρεμα της τελετουργίας ενηλικίωσης γάμου της κοινωνίας
του γένους, στο τέλος καταδύεται και χάνεται αφήνοντας την υπογραφή
του στην ούγια πως είναι παρών εν τη απουσία του και απών εν τη
παρουσία του, κάτω από το φόρεμα, το τομάρι των θηραμάτων.


Η θήρα, ψάρεμα είναι μέθοδος, τεχνική και σαν τέτοια μπορεί
να αποτελέσει επιστημονική μέθοδο. Δεν είναι επιστήμη, όπως
δεν είναι επιστήμη κάθε άλλη επιστημονική μέθοδος. Είναι, απλά,
τεχνική επιβίωσης. Σε μια εποχή όπου η μοναδική τεχνική επιβίωσης
είναι το ψάρεμα αποτελώντας κτήμα όλων των ανθρώπων, κάθε
άνθρωπος είναι επιστήμονας, είναι ποιητής και «η προσωπική
αξία χορηγεί πολυζήλευτο γόητρο, όμως όχι προνόμια ή εξουσίες»,
όπως λέει ο Παναγής Λεκατσάς για τον πρωτόγονο άνθρωπο. Και
όταν ο Καρλ Μαρξ διακηρύττει τη φυσική αναγκαιότητα εκείνης
της κοινωνίας όπου ‘ο ψαράς θα γράφει ποιήματα και ο ποιητής θα
ψαρεύει’, ολόκληρη σχεδόν η επιστήμη της λαογραφίας-εθνολογίας
συνηγορεί δια στόματος Λεκατσά πως, αυτό, «το επίμονο όνειρο της
πολιτικής ιστορίας, είναι κιόλας μια πραγματικότητα, αυτόθετη κι
αυτοπαράδοτη, στα πρώτα στάδια της κοινωνικής ιστορίας».
Σ’ εμάς δεν μένει παρά να βρούμε και να αναλύσουμε τα
ποιήματα του πρωτόγονου ως πνευματική παραγωγή που στηρίζεται
στην υλική παραγωγή, το ψάρεμα. Όπως ένα καμάκι και ένα δίχτυ
φτιάχνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να αντέξει την ορμητικότητα του
‘ορμητικού’, του θύννου, ρήμα θύω, ορμώ, και όπως ένα τραγούδι
φτιάχνεται παραλλάσσοντας ένα άλλο, άγνωστης γλώσσας που ο
περιπλανώμενος από Αζοφική μέχρι Τυνησία θυννοβόλος άκουσε
στο γλέντι μετά τη συνεργατική τονάρα, τότε η δομή του ψαρέματος
ως οικονομικό θεμέλιο του συστήματος είναι και δομή του τραγουδιού
και του χορού και ολόκληρου του πνευματικού εποικοδομήματος.
Και όταν ο Claude Levi-Strauss αποζητά απεγνωσμένα να ανακαλύψει τη
δομή του χορού του ‘Κουτσοπόδαρου’ στο γλέντι του ψαρά, «κάνοντας
την κουτσή πήγαινε μια γριά να πετάξει στη θάλασσα τα κόκκαλα των
πρώτων σολομών που καταναλώνονταν τελετουργικά από τα παιδιά και
παντού η χωλότητα συνδέεται με την αλλαγή των εποχών», λέει ο ίδιος,
δεν έχει παρά να μελετήσει τη βάση της τεχνικής του ψαρέματος, την
αλλαγή του ψαρότοπου που προϋποθέτει τη γνώση του ψαρότοπου.
Και επειδή ο καλός ψαρότοπος είναι κοινό κτήμα διαφορετικών
ανθρώπων, φυλής και φύλου, είναι καλός χώρος για πανήγυρι ως
συνουσία σωματική, ερωτική, τροφική, πνευματική. Ώστε, αυτό που
καθορίζει την εποχικότητα του ψαρέματος είναι ο χώρος του
ψαρέματος, είναι το ψάρεμα, γιατί είναι τα ψάρια και γιατί τα ψάρια
που μετακινούνται την εποχή της αναπαραγωγής είναι οι γυναίκες που
ερωτεύονται και γενούν στις παραλίες του κόσμου. Η δομή των
μετακινήσεων στο χώρο είναι το ψάρεμα και το ψάρεμα είναι η υλική
βάση της πρωτόγονης κοινωνίας. Ώστε, η δομή της κοινωνίας των γενών
ως εξωγαμία, μετακίνηση του γαμπρού από το γένος του στο γένος της
νύφης, αρχικά, ως μητροτοπικός γάμος και υστερότερα αντιθέτως, ως
πατροτοπικός γάμος, πατριαρχία, είναι η τελετουργία του γάμου, ο
χορός του κουτσοπόδαρου που ταυτίζεται με την μετακίνηση των
αμύητων νέων, των ‘σκότιων’, όμοιων με νεκρούς, στην τάξη των
επώνυμων ενηλίκων.

Το γιατί ο χορός του κουτσοπόδαρου είναι «πρόκληση για τη
θεωρητική σκέψη», όπως λέει ο Claude Levi-Strauss, και το γιατί «μόνο
μια δομική εξήγηση μπορεί να ερμηνεύσει», την οικουμενικότητά της,
όπως ο ίδιος επισημαίνει, αυτό, ο αναγνώστης είχε την ευκαιρία να
το διαπιστώσει στο προηγούμενο βιβλίο αυτού του συγγραφέα Το
Δέντρο με τα Καμάκια – Μια μύση στη κοινωνία της αγριάδας μέσα
από τον Φιλοκτήτη του Σοφοκλή. Η δομή του χώρου θεμελιώνεται
σε μια ευθεία που συνδέει δυο σημεία. Όμως, ένας τέτοιος χώρος
είναι ισοπεδωμένος σαν την επιφάνεια της θάλασσας και ισοπεδώνει
σαν συμπληγάδες πέτρες όποιον βρεθεί ανάμεσα. Όταν η Κίρκη
δίνει δυο σημάδια στον Οδυσσέα τον αποκλείει στον κόσμο της.
Όταν ο Φιλοκτήτης δίνει στον Νεοπτόλεμο δυο σημάδια Λήμνο και
Οίτη τον αποκλείει μέσα του. Χρειάζονται τέσσερα σημάδια για να
μετακινηθεί ο χώρος του αποκλεισμένου στον εαυτό του, ισχνού
μοναχικού ανθρώπου, δυο ευθείες, δυο πόδια που τέμνονται σε ένα
σημείο αποτελώντας την αρχή της κίνησης του κύκλιου χορού της
ανθρώπινης κοινωνίας ως διάφραγμα γεννητικών οργάνων που
εμπεριέχουν τον εύρωστο άνθρωπο και συγχρόνως, ο ίδιος, τα περιέχει.
Όταν η Κίρκη δίνει τέσσερα σημάδια στον Οδυσσέα τον λευτερώνει από
την παραλία. Ο χώρος τότε μετακινείται, μπαίνει στο χορό με το ένα
πόδι και μετά βαδίζει περιπλανώμενος χορεύοντας. Όταν ο Πρωτέας
δίνει τέσσερα σημάδια στον Μενέλαο τον λευτερώνει από την παραλία.
Όταν ο Νεοπτόλεμος δώσει το τρίτο και τέταρτο σημάδι, την Κύμη και
τη Σκύρο, στο Φιλοκτήτη και ο Οδυσσέας μετασχηματίσει το σημάδι της
Οίτης σε Αλόννησο, πάνω στην ίδια ευθεία με τη Λήμνο, τον λευτερώνει
από την παραλία της Λήμνου αλλά τον εγκλωβίζει στην παραλία της
Τροίας πάνω στη νέα ευθεία Αλόννησος Λήμνος Τροία αποκρύπτοντας
σκόπιμα την αλήθεια που περιέχουν τα άλλα δυο σημεία τα οποία σαν
δεύτερη ευθεία ορίζουν τα όσα η Τροία αντιπροσωπεύει ως φυσικός
και κοινωνικός χώρος. Η ευθεία Κύμη-Β.Δ. Σκύρος και η ευθεία Οίτη-
Αλόννησος τέμνονται στην Ν.Α. Λήμνο ορίζοντας το χώρο της
τελετουργίας του κουτσοπόδαρου που είναι τελετουργία της σύζευξης
και συγχρόνως, της διάζευξης. «Έλα, καθώς προχωρώ, να ονομάσω
αυτή τη γη. Χαίρε θαλασσόβρεχτη Λήμνος», λέει ο Φιλοκτήτης που
υπάρχει, ονομάστηκε, γιατί καθορίστηκε, ονομάστηκε ο χώρος όπου
μυήθηκε ως στρατιώτης αναχωρώντας για το άγνωστο της μάχης.

Και επειδή ο φυσικός χώρος είναι κοινωνικός χώρος, ο άνθρωπος
μετακινείται από το ένα σύστημα στο άλλο, από το ένα γένος
στο άλλο δια του γάμου και από τη μια τάξη στην άλλη διά της
κοινωνικής συμμαχίας. Φεύγοντας ο Φιλοκτήτης από τη Λήμνο,
διαζευγνύεται από την τάξη των εκδουλοποιημένων δημοκρατικών
αθηναίων και συζευγνύεται ως ένοπλος σύμμαχος με την ολιγαρχία
του πλούτου. Προς την αντίθετη πολιτική κατεύθυνση μετακινούνται
εδώ στο Κύκλωπας, σατυρικό δράμα απάντηση του Ευριπίδη
στο Φιλοκτήτης του Σοφοκλή, οι νεαροί Σάτυροι, απαλλασσόμενοι
από το μίσος του πολέμου και τη μισογυνία που πηγάζουν από «τα
συμφέροντα των θεών· για μένα, κανένας απλός άνθρωπος δεν
ευθύνεται», όπως λέει ο Οδυσσέας καταδικάζοντας το θεοποιημένο
πλούτο, αθωώνοντας τον έρωτα της Ελένης. Οι Σάτυροι στο τέλος
καταφέρνουν να αποδράσουν τουλάχιστον ιδεολογικά από το χώρο
που τους καταδυναστεύει, αφού πρώτα μυηθούν από τον πρωτοπόρο
κοινωνικά λόγο και το προσωπικό παράδειγμα του Οδυσσέα,
στο ιδανικό της κοινωνικής αλληλεγγύης που καθιστά ορατά τα
σημάδια της προοπτικής μιας νικηφόρας ταξικής μάχης. Και επειδή
κάθε σημάδι είναι κορυφή ‘Νύσα’ και η διαμεσολάβηση ‘Διά’ από
κορυφή σε κορυφή είναι ‘Διόνυσος’, τότε ο κύριος της τελετουργίας
του Διόνυσου είναι ο επόπτης του χώρου, φυσικού και κοινωνικού.

Ο Διόνυσος είναι η δομή των ευθειών μεταξύ των κορυφών που
σκλαβώνουν και λευτερώνουν, είναι ο κουτσοπόδαρος που πηδά
από το βυθότοπο στην κορυφή και από την κορυφή στο βυθότοπο.
Και χρειάζονται πολλοί κουτσοπόδαροι, όσοι και οι συγγενικές σχέσεις
που συζευγνύει με το άλμα του. Το άλμα του ψαρά από τον ένα
χώρο με τα ψάρια στον άλλο χώρο όπου μετακινήθηκαν τα ψάρια,
είναι μετακίνηση του κοινωνικού του χώρου, των συγγενικών σχέσεων
και υστερότερα των ταξικών, και μαζί του φυσικού χώρου. Στην
πραγματικότητα του θρύλου του κουτσοπόδαρου ο ψαράς δεν
μετακινήθηκε ρούπι από τη θέση του, ο κοινωνικός χώρος
μετακινήθηκε, κάποιοι πέθαναν κάποιοι παντρεύτηκαν, ο φυσικός
χώρος μετακινήθηκε, κάπου έβρεξε, κάπου βγήκε ο ήλιος. Ο χώρος του
πρωτόγονου μετακινείται αυτοκινούμενος από την απότομη αλλαγή
των εποχών του ήλιου και των κοινωνικών σχέσεων, εκσφενδονίζοντας
από τη μια, τα καινούργια ψάρια στη βάρκα του, τους καινούργιους
ανθρώπους στα γεννητικά του όργανα, τα καινούργια τραγούδια στο
στόμα του, και ρουφώντας από την άλλη, τα φευγάτα ψάρια από τη
σπασμένη του παλιόβαρκα, τους γέρους συντρόφους από τα χέρια του,
τα παλαιά τραγούδια από το στόμα του.

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε από ένα βουτηστή ψαρά και νομικό,
συγγραφέα σε μια εποχή όπου θεσμοθετήθηκε η ατομική ιδιοκτησία
στην παραλία για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου, ενώ
παράλληλα θεσμοθετούνταν οι προϋποθέσεις για να ολοκληρωθεί
το πέρασμα της θάλασσας και των ψαριών ακόμη, στην ατομική
ιδιοκτησία, μαζί και του πόσιμου νερού. Μια μύηση στην ιστορία
των ανθρώπων που έζησαν δίπλα στο νερό ψαρεύοντας, είναι και
Ο Τόνος με το Κόκκινο Μάτι μαζί με Το Δέντρο με τα Καμάκια. Γιατί
προϋπόθεση για να υπερασπιστείς την ψαροσύνη σου είναι να
υπερασπιστείς το ψαρευτικό σου χώρο, που είναι κοινωνικός χώρος,
αλλιώς είσαι ένα ‘τίποτα’, ένας ‘κανείς’ όπως αυτοαποκαλούνται ο
σοφόκλειος Φιλοκτήτης και ο ευριπίδειος Οδυσσέας, δέσμιοι στην
παραλία που εξουσιάζει άλλος. Γιατί, το πρόβλημα του Φιλοκτήτη
και του Οδυσσέα δεν είναι ότι δεν γνωρίζει το δρόμο για την Ιθάκη,
αλλά το ότι δεν είναι αποδεκτός στην Ιθάκη. Για να φτάσει στο
ψαρότοπό του αυτός εδώ ο συγγραφέας στο μέλλον, θα έχει να
αντιμετωπίσει τους ένοπλους που σκοτώνουν τους ανθρώπους που
παραβιάζουν την ατομική τους ιδιοκτησία. Έτσι, η μετακίνηση στο
χώρο του ψαρότοπου μετασχηματίζεται σε μετασχηματισμό του
κοινωνικού χώρου.

Και ενώ ο ομηρικός Κύκλωπας ρίχνει στη θάλασσα δυο βράχους,
δυο κορυφές, το ανοιγμένο στα δυο κεφάλι του, να εμποδίσει
την ελεύθερη πλεύση του Οδυσσέα, ο ευριπίδειος Οδυσσέας εδώ
το μπορεί να το καταφέρει να ξεφύγει από τη καταδυνάστευση της
αθηναϊκής τυραννίας του Αρείου Πάγου το -408, ‘πάγος’ είναι ο
κομμένος κοφτερός βράχος, πριν ο ταξικός αντίπαλος, του
εκσφενδονίσει τη σχισμένη στα δυο κορυφή ορίζοντας δυο νέα σημάδια
αποκλεισμού της ελεύθερης πλεύσης της ανθρώπινης βούλησης, όπως
αγωνιούν οι νεαροί Σάτυροι

Απ’ τη στέρηση του Κύκλωπα, αν μπορέσω ν’ αποδράσω
Θα καταφέρω, άραγε, να τρέξω, να προφτάσω;


Για να φτάσει να γίνει ο ποιητής ψαράς και ο ψαράς ποιητής στο
μέλλον, να φτάσει στον τόπο των ψαριών και των τραγουδιών, πρέπει
να καταφέρει να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις ελευθερίας
που καθόρισαν ως ψαρά ποιητή το μακρινό του πρόγονο. Να παράγει
ελεύθερος στο φυσικό και κοινωνικό χώρο τα μέσα της υλικής και
πνευματικής του ύπαρξης και τους απογόνους του, χωρίς το ένοπλο
εμπόδιο της ατομικής ιδιοκτησίας.
Και επειδή ο φυσικός χώρος των ψαριών ως παραγωγή είναι
και κοινωνικός χώρος των μητέρων ως αναπαραγωγή των ανθρώπων
που παράγουν τα ψάρια ως τεχνική, μαγειρική και πολιτισμικό
αγαθό, «δεν υπάρχει καμιά άλλη επιλογή, πέρα από το καθήκον, να
καεί η υπεροψία του Κύκλωπα· μόνο, έτσι, θα υπάρξεις σαν κυρίαρχος
άντρας», διακηρύττει εδώ ο Οδυσσέας Ευριπίδης, «κουδέν
άλλο όπως ανήρ έση», καλώντας τους πάμφτωχους εραστές των
πλουσίων και του πλούτου να συνταχθούν με τις μητέρες ως ενιαίο
σώμα ενσαρκωμένο στον αντρόγυνο Σιληνό που βροντοφωνάζει
«ορκίζομαι στα ψάρια», ματώνω για τις γυναίκες και τα παιδιά τους,
το λαό, για να «στον κάνω τον Κύκλωπα, που ποτέ του δεν άγγιξε
βυζί, να κλαίει για την αναποδιά του, με το άχρηστό του μάτι», να
ρεύσει κάτω στη μητέρα Γη το συσσωρευμένο κοινωνικό πλούτος
από το ανοιγμένο κεφάλι του δυνάστη σαν αίμα ‘θύννειου θύννου’,
του ματωμένου που ματώνει θυσιαστικά πρώτου ψαριού από το
πρώτο κοπάδι της καινούργιας χρονιάς.

Επίθεση· κάποιος να κάνει μαύρη στάχτη
Της γιγάντιας χώρας το δυνάστη
Μάγκωσέ τον συ, και συ ξερίζωσέ τον
Μη σας ξεφύγει σαν πονά
Μη ξανακάνει άλλα κακά


Το τελευταίο τραγούδι των Σάτυρων, κάλεσμα κοινωνικής
απελευθέρωσης είναι το ζητούμενο, ακριβώς, ως τελείωση της
υπόθεσης για να μπορέσει να την αφηγηθεί εκείνος που τη ξεκίνησε.
«Αν μας πρέπει να πεθάνουμε, με αντρειοσύνη θα πέσουμε· αν,
ωστόσο, επιβιώσουμε, μαζί με μας θα σώσουμε και την αφήγηση της
ιστορίας», λέει ο καθοδηγητής της λαϊκής αντίστασης Οδυσσέας
Ευριπίδης. Γιατί παρά το αίμα που έχει χυθεί για την απελευθέρωση
του ανθρώπου από έναν άνθρωπο που παριστάνει το θεό ‘Πλούτο’ σαν
τον Κύκλωπα, «είμαι θεός, από θεϊκούς γονείς – θεόν με και θεών άπο»,
δεν επαρκεί αυτό για να γραφτεί το τέλος της υπόθεσης, θεατρικής και
κοινωνικής, παρά μόνο ως μια έκφραση επίπονης αγωνίας μα και
ορμητικής αισιοδοξίας, όπως το Πολεμάμε και Τραγουδάμε της Ενιαίας
Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων ΕΠΟΝ και όπως οι τελευταίοι στίχοι
που τραγουδούν οι αντρόγυνοι Σάτυροι βγαίνοντας στην ανοιχτή
θάλασσα να προφτάσουν τη νέα ιστορική εποχή μιας λαοκρατούμενης
Πολιτείας του Ήλιου, νέοι αντίθετου φύλου μα ενωμένοι ερωτικά και
κοινωνικά ως συνοδοιπόροι στην ταξική πάλη

Κι εμείς τώρα, που γινήκαμε σύντροφοι αυτού του Οδυσσέα,
έτσι, σαν υπηρέτες του Βάκχου θα μπορούμε να γλεντάμε

Άβαταρ μέλους
LENS_007
Δημοσιεύσεις: 248
Εγγραφή: Τρί 19 Απρ 2016, 11:04
Ονοματεπώνυμο: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΡΟΥΠΗΣ

Re: ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ 2020 ''Ο ΤΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΤΙ"

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από LENS_007 » Πέμ 27 Φεβ 2020, 15:32

Επιτέλους...!Μερικοί το περιμέναμε με αγωνία.Πέρσυ στην έκθεση μου είχε πει ότι ίσως θα ήταν έτοιμο για φέτος.Τελικά έτσι και έγινε. :hello:
"Τίποτε δεν είναι πιό δυνατό από την ευγένεια,
τίποτε δεν είναι πιό ευγενές από την δύναμη"