Το μέρος κάνει και κόκκινες,Ιούλιο δεν έχω δει ποτέ αλλά το κρατώ στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
Η ορατότητα πολύ καλή για το μέρος.
Χαλαρώνω στους 50 πόντους νερό,παντού ψιλό κουρτίνα,κάτι παλαμιδάκια πιο μέσα χόρευαν,ένας λούτσος περνάει χαλαρός από μπροστά μου.
Πρώτη βουτιά και μετά από λίγο ο ίδιος λούτσος έρχεται να με δει.
Με άδειο τον καταψύκτη και γνωρίζοντας ότι αυτό το ψάρι μπορεί να είναι το μοναδικό που θα δω,κάνω βολή.
Συνέχισα τις βουτιές χωρίς να δω κάτι αξιόλογο.
Ήρθε η ώρα να πάω στο πιο βαθύ κομμάτι όπου κάνει τα κόκκινα,χωρίς καμία προσδοκία,στην καλύτερη κανά σαργό ή κανά συκιό.
Πριν ακουμπήσω βυθό βλέπω μια συναγρίδα να απομακρύνεται από εμένα αλλά ήρεμη,στα 5 μέτρα μακριά μου και την χάνω από το οπτικό μου πεδίο.
Λέω κρύψου και θα γυρίσει αφού δεν την πρόγκηξα,και όντως το ψάρι γυρνάει και το βλέπω να κεφαλώνει ντουγρού κατά πάνω μου.
Με το που σπάει στα 2 μέτρα μακριά κάνω βολή,περνά σκοινάκι και τα παίρνει όλα μέσα σε έναν βράχο.
Χαλαρός,πιάνω σημαδούρα,δένω το όπλο και οπλίζω το 60άρι για να δευτερώσω.
Για κάποιο λόγο αποφασίζω να δοκιμάσω να τραβήξω το σχοινί να δω αν δεν έχει σκαλώσει η βέργα πουθενά να γλυτώσω καμιά βουτιά.
Τραβάω μια και καταλαβαίνω το ψάρι πάνω στο σχοινί και σαν να πήρα κανά 5 πόντους πίσω και λέω θα βγει,τραβάω άλλη μια και παίρνω το σχοινάκι στα χέρια χωρίς πετονιά,χωρίς ψάρι,χωρίς βέργα.
Το μπόσικο που πήρα ήταν η πετονιά που λύθηκε από το δικανάκι,καθώς δεν είχα κλιπάρει σωστά από ότι φάνηκε.
Τρώω μια ξενέρα όπως φαντάζεστε αλλά το μυαλό μου ήταν στην βέργα που ήταν ακόμα κάπου μέσα στον βράχο.
Στην επόμενη βουτιά πάω πίσω από τον βράχο και βλέπω την βέργα και απλά την σήκωσα και την πήρα.
Αν δεν είχε κολλήσει το μυαλό μου να τραβήξω την βέργα έξω από εκεί που μπήκε το ψάρι όλα θα ήταν αλλιώς και εύκολα, αλλά ήταν ήδη αργά.
Μετριάστηκε η ξενέρα αφού μπόρεσα να πάρω την βέργα και αποφάσισα να ψαρέψω με το 60άρι και ότι κάτσει.
Κατάφερα και πήρα 3 λεοντόψαρα,ειδικά τα δύο ήταν πολύ μεγάλα,είχα δει πριν λίγο καιρό ένα-δυο πολύ μικρά που τα ντουφέκισα αλλά πλέον θα είναι μόνιμοι κάτοικοι.
Μια με το τέκνο ως είθισται.
Και μια μόνη της που το ζήτησε.
Το τι θα γινει στη θαλασσα, τι θα μας ερθει κλπ δεν μπορουμε να το ξερουμε, αλλα αυτον τον εξοπλισμούλη μας, πρεπει κα τον ελεγχουμε τακτικά, στα " ευαίσθητα" σημεία τουλάχιστον 
