Τώρα ηρθε η ώρα ν αναψω λάμπαδα.
Με δυο χταποδάκια φανηκε πωε σώθηκε η κατ αλλα πολυ μέτρια μερα. 50 μετρα πριν βγω βλεπω ενα κοπαδι να κυνηγάει κάτω απο τα πόδια μου.
Σπάσιμο και βουτιά, τα νερα θωλα και καπώς σκοτεινα, ο ήλιος εδυε. Βολή στο κέντρο του κοπαδιου κι οτι γίνει. Νιωθω τράβηγμα δυνατο. Το μουλινε δεν ανοιγει, το τραβω με το χέρι αλλα δεν παίζει γιατί εχει διπλωθει το σκοινακι στην τρυπα κατω απο την κλειστή κεφαλη. Αναβαινω πανω το ψαρι τραβαει πέρα δωθε πανω κατω. Ο καιρος τον ελεγε 3 ξαφνικα εγινε 6. Μια παίρνω ανάσα μια καταπίνω νερο. Με ψυχραιμία περιμένω να σκιστει το ψάρι. Σε καμία φαση ηρεμία. Η βεργα βαριά. Κοιτάω μεσα το ψάρι έχει κουραστεί. Το φερνω κοντά μου κάνει την τελευταία κλασική κινηση πριν το αρπάξω, ματαιη ομως. Παιρνω βαθιές γρήγορες ανασες. Χρειάστηκαν καμία 10αρια μέχρι να ηρεμησω και να παρω μπρός για έξω
Στο αμαξι ειδα οτι η βελονα με τα χτσπόδια πήγε κουβα. Ασε θα τη πάρω απ τα Jumbo τη λαμπαδα.


