Η θάλασσα με κοίταζε

[space]

Νομίζω πάνε από 10 χρόνια όταν έβαλα το ψαροτούφεκο σιγά σιγά στην άκρη. Θυμάμαι σ’ ένα από τα τελευταία μου ψαρέματα, στον ατέλειωτο εσωτερικό διάλογο που κάνω όταν μπαίνω στο νερό, χωρίς άλλους ήχους, χωρίς οθόνες, χωρίς φωνές – μόνο εσύ και το μυαλό σου- θυμάμαι να ψιθυρίζω ένα τετράστιχο στο κεφάλι μου:
«Η θάλασσα με κοίταζε, καθώς εγώ κοιτούσα εσένα, με μάτια βουρκωμένα, κι η θάλασσα μου έλεγε: υπάρχω εγώ, κοίτα εμένα»

Έκτοτε έγιναν πολλά: ήρθε η μουσική, έφυγε ο Κόλλιας, ήρθα κι έφυγα κι εγώ, βυθιζόμουν στην Αθήνα κι ανέβαινα για την πρώτη ανάσα στο ντιβάνι της ψυχοθεραπείας. Όλα καλά θα έλεγε κανείς. Έκανες τα όνειρά σου πραγματικότητα ρε, παίζεις με τον Παυλίδη και τον Αγγελάκα, σκάσε. Έσκασα. Αλλά κάτι γύρναγε πάντα στο κεφάλι μου.

Μια μέρα στάθηκα ανάμεσα στον πυρετό των social, στη μ@λ@κί@ της κορπορετίλας, στο πόσα μπάσα χρειάζεται η μίξη, στην ατέλειωτη πληροφορία, άνθρωποι, βιντεάκια, εικόνες, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, τρέξε να προλάβεις, ο κόσμος αλλάζει, αλλάζει ρε.
Κι όσο στεκόμουν στη μέση αυτής της δίνης, σκέφτηκα την Πάτρα, τις Κόρες μου, το φίλο μου το Μούργο και τη Θάλασσα. Κι είπαμε να πάμε μια βουτιά για τον παλιό καλό καιρό. Και πήγα με hangover και δεν θυμόμουν καν πως γίνεται και κατάκοπος στο τέλος της ημέρας είπα «δεν είναι αυτά για σένα αγόρι μου, γέρασες.»

Κι ύστερα ξαναψιθύρισα αυτό που είχα γράψει τότε:
«Η θάλασσα με κοίταζε, καθώς εγώ κοιτούσα εσένα, με μάτια βουρκωμένα, κι η θάλασσα μου έλεγε: υπάρχω εγώ, κοίτα εμένα»
Και τότε κατάλαβα ότι αυτό που είχα γράψει χρόνια πριν, ήταν απλά ένα μήνυμα στον μελλοντικό μου εαυτό.
Μεμιάς έστρεψα το βλέμμα μου αλλού, και κοίταξα τη θάλασσα.

Κι ύστερα σκέφτηκα για λίγο τον Κόλλια, το αγαπημένο μου φορουμάκι κι όλα αυτά που άλλοι θα έλεγαν ξεπερασμένα, αλλά μάλλον κι εγώ ξεπερασμένος είμαι και ίσως αυτό να είναι η ευτυχία, ίσως και όχι, σκάσε επιτέλους και κοίτα τη θάλασσα.

viber_image_2025-08-30_21-18-32-862.jpg

[subzoulou]

Καλώς τον

[Panagpanag]

Διδακτικό και πανέμορφο κείμενο...

[CapetanThomas]

<...Μεμιάς έστρεψα το βλέμμα μου αλλού, και κοίταξα τη θάλασσα.
Κι ύστερα σκέφτηκα για λίγο τον Κόλλια, το αγαπημένο μου φορουμάκι κι όλα αυτά που άλλοι θα έλεγαν ξεπερασμένα, αλλά μάλλον κι εγώ ξεπερασμένος είμαι και ίσως αυτό να είναι η ευτυχία, ίσως και όχι, σκάσε επιτέλους και κοίτα τη θάλασσα....>


Πώς το λένε να δείς αυτό οι Νέοι....

Ναί, στο ίδιο Mood είμαστε αγαπητέ μου Τάσο....

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο Δρόμο
μα τα Κελιά μας είναι χωριστά
σε Πολιτεία μαγική γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε....
( όπως έλεγε κι ο Μητροπάνος )....


Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω εδώ, να το ξέρεις....

Εγώ ακόμη εδώ....
Επιζών χωρίς Ελπίδα....


Να είσαι πάντα καλά....

[GoRaN]

Ρε σύ Space μας έλειψες ρε γαμώ το.....
Μας έλειψαν τα βαθυστόχαστα κείμενά σου!!!
Μας έλειψε η παρουσία σου. Μην ακούς τι λένε για τα ξεπερασμένα , εμείς μιά χαρά είμαστε, οι άλλοι δεν πάνε καλά.

Δεν μου λες; Έπρεπε να κάνει πανσέληνο με έκλειψη για να βγείς , σαν τους μεγάλους θηρευτές της θάλασσας;

Να είσαι καλά φίλε , μου έφτιαξες την διάθεση και ας μην γνωριζόμαστε διά ζώσης.

[ΤΑΙΤΙΝΟΣ]

Καλημέρα και καλή εβδομάδα

Ουτε που θυμάμαι από πότε έχω να σε " δώ" ...
Μας έλειψες βρε!
Αλλά, οπως το καλό κρασί, κι ο ψαροκυνηγός, ωριμάζει και μάλλον βελτιώνεται με το χρόνο...

Καλώς ξανάρθες και να σε βλεπουμε συχνοτερα

[tsaounlee]

Τελικά έσκασες ή όχι?

Υ.γ.1 Όλα αυτά για γοφάρι 700αρι...














Υ.γ.2 Σου σχολιάζω σαν μην πέρασε μια ώρα.
Όπως παλιά.
Μην μας πάρουν τα ζουμιά...

[labrax7]

Το φόρουμ δεν ξεπερνιέται, απλά γίνεται κλασικό, όπως και τα καλά του μέλη

Καλώς ξαναήρθες!

[xareas]

Το κλασσικό ποτέ δεν ξεπερνιέται,μόνο οι εφήμερες μόδες και γουοναμπί τύποι.
Η θάλασσα πάντα "ξεπλένει" τις σκοτούρες και ας είναι μόνο για τις στιγμές που είσαι μέσα.
Να βρέχεσαι που και που και να μας γράφεις.

[xareas]

Τελικά έσκασες ή όχι?

Υ.γ.1 Όλα αυτά για γοφάρι 700αρι...














Υ.γ.2 Σου σχολιάζω σαν μην πέρασε μια ώρα.
Όπως παλιά.
Μην μας πάρουν τα ζουμιά...

Είσαι και συναισθηματικούλης μωρέ.

[Emigré prvsr]

Για όσους δεν καταλαβαίνουν: ο θείος ήθελε να πει ότι είχε καιρό να βουτήξει και παραλίγο να πεταλώσει ένα γοφάρι. Νιανιάς.
Να πηγαίνεις Τάσε στην θάλασσα είτε σε κοιτάει είτε όχι για να μην πεταλώνεις ψάρια.

[hariska]

Α ρε Τάσε ΓΙΓΑΝΤΑ!

[dicentrarchus]

Δεν ξέρω τη σχέση που έχεις με το υγρό ή με το φυσικό στοιχείο. Ωστόσο ο σύγχρονος τρόπος ζωής είναι ένα ματριξ πολύ μακριά από την πραγματικότητα.
Σημάδι αυτού είναι πως αντιδρά το σώμα μας σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Στην πλειοψηφία τους οι ψυχοσωματικές ασθένειες , είναι το σώμα και το μυαλό που σου λένε ότι κάτι δεν κάνεις καλά με τη ζωή που επιλέγεις. Και πάρε "χημεία" για να καθησυχάσεις το θηρίο. Κάπου γράφει ο Φριδερίκος, πως ακόμα και η μεγαλύτερη πνευματική σοφία σου ωχριά μπροστά στη σοφία του σώματος σου. Διότι η μία είναι προϊόν κάποιων ετών , ενώ η άλλη έχει αρχή ίσαμε την αρχή του σύμπαντος.
Πολλές φορές λέω ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι των σπηλαίων. Απλώς διευρύναμε το σπήλαιο, το κάναμε σπίτι, χωριό, πόλη, και τέλος το τέρας το κράτος.
Πως γίνεται ακόμα και οι άνθρωποι των πόλεων, χωρίς να έχουν σαν παιδιά την νοσταλγική ανάμνηση, να ηρεμούν (πλεον βέβαια μονο αν τους πάρεις το κινητό), σε ένα βουνό, μια ακρογιαλιά, κάτω από ένα δέντρο, σε μια βίγλα με θέα τη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα. Είναι το σώμα που το ζητάει.
Έχοντας περάσει μια δύσκολη φάση πριν κάποια χρόνια όπου πέρασα λίγους μήνες στα χαμένα μου, χωρίς ψαροντούφεκο, στο τέλος ήταν αυτό και η θάλασσα που με έσωσαν. Και ορκίστηκα ένα πράγμα: ότι και δεν θα ξαναπεράσω τόσο χρονό άβρεχτος, ο κόσμος να έρθει τούμπα.
Καλά κουράγια και να βρέχεσαι.

υ.γ. Κάπου σε πήρε το μάτι μου πέρσι σε μια θεατρική παράσταση νομίζω.

[ichthyologist]

Η επιτυχία ενίοτε δεν συμπορεύεται με την ευτυχία.
Το απολολών ξαναγύρισε όλα καλά!

[gsim]

Σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω, πολύ.