Μετά από αποχή αρκετών μηνών λόγω μιας επέμβασης, ξεκίνησα φέτος από Ιούνιο να βουτάω ξανά, με τα γνωστά σχετικά μέτρια αποτελέσματα, αλλά σταθερά μεγάλη απόλαυση
Οι βουτιές λίγες λόγω άλλων υποχρεώσεων, αλλά τουλάχιστον τέλος Ιουνίου πήρα μια ωραία συναγρίδα, για την οποία μάλλον πρεπει να κάνω ένα ποστάκι άλλο.
Τέλοσπάντων, προχτές Σάββατο βίωσα την μεγαλύτερη ψαρευτική κωλοφαρδία της ζωής μου:
Φίλος καλός ψαροτουφεκάς με ψήνει για ψαρευτική εκδρομή στην μαγευτική Μεσσηνία, αλλά επειδή με ενοχλεί το αριστερό γόνατο και εκεί το μέρος έχει πολυ κολύμπι δεν πηγαίνω, ξυπνάω χαλαρά στις 8, πίνω καφεδάκι και δέκα παρά μου έρχεται φωτό με τα ψάρια που έβγαλε με υπότιτλο ¨ξεκουράζομαι λίγο και συνεχίζω"!
Με μπριζώνει όπως καταλαβαίνετε, μην τα πολυλογώ, λέω στη γυναίκα πάμε για μπάνιο σε μια ερημική παραλία πέντε λεπτά από το σπίτι να βάλω τη στολή να δοκιμάσω αν με ενοχλεί ακόμα το γόνατο!
Πέφτω στο μέρος στις 11, πολυ μικρός τόπος για να μην έχω κολύμπι πολύ, δεν βλέπω λέπι φυσικά, ούτε κεφαλόπουλο λέμε, αλλά τουλάχιστον δεν με ενοχλεί το γόνατο οπότε τρώω 2 ωρίτσες, πιάνω ένα χταπόδι και όπως βγαίνω πάω εκεί δίπλα σε ένα κομματάκι στο μισό μέτρο νερό που έχει πέτρες μεγάλες και λάσπη κάτω και κάνει πάντα θολούρα, όπου έχει πάντα ζωή από μικρόψαρα αλλά ποτέ δεν έχω δει κάτι καλό.
Δεν έχω προσδοκίες απλά χαζεύω πριν βγω και μετά από 1-2 καρτέρια να δω μην υπάρχει τίποτα, αφήνω το όπλο κάτω και χαζεύω κάτω από τις πέτρες που έχει κάτι σκορπίδια ανάξια λόγου.
Σηκώνω το κεφάλι μετά από μια "βουτιά" και τί να δω; Ένας λάβρακας 4 κιλά έχει γλιστρίσει δίπλα μου, δυο μέτρα απόσταση και στέκεται και με κοιτάει! Τον κοιτάζω, με κοιτάζει ακίνητος, και συνειδητοποιώ έντρομος ότι το όπλο μου είναι καμιά δεκαριά μέτρα πιο πίσω αφημένο στον βυθό. Εν τω μεταξύ το ψάρι κινείται νωχελικά ένα μέτρο παράλληλα σε μένα και συνεχίζει να με κοζάρει.
Κάνω τον αδιάφορο, και όσο πιο αργά και ήρεμα μπορώ του γυρίζω την πλάτη και πάω να πάρω το όπλο
όταν επιστρέφω, το μαντέψατε, το ψάρι είναι άφαντο, και εγώ στα πρόθυρα νευρικής κρίσης!
Όμως η συμπεριφορά του μου λέει ότι δεν θα πήγε μακριά, οπότε για τρία τέταρτα το ψάχνω με ήρεμες κινήσεις και καρτέρια χωρίς αποτέλεσμα. Μέχρι που κάποια στιγμή το βλέπω να με προσπερνάει από την αντίθετη κατεύθυνση αλλά βέβαια τώρα που έχω το όπλο καμία σχέση με πριν: εξαφανίζεται φουλαριστό, ίσα που το διέκρινα!
Ώρα για τα μεγάλα μέσα, καρτέρι προς την κατεύθυνση που έφυγε, και φυσαλίδα. Τίποτα... δεύτερη φυσαλίδα, τίποτα, τρίτη φυσαλίδα και ενώ η ωρα περνάει και αναρωτιέμαι αν μπορώ να βγάλω άλλο αέρα το βλέπω να κινείται περιμετρικά μεσα στη θολούρα σύριζα στο βυθό. Είναι μακριά αλλά ευτυχώς κάνω καλή βολή και σπάω σπονδυλική στήλη.
Το ψάρι ήταν θηλυκό που μόλις είχε αρχίσει να σχηματίζει αυγά, και ζυγίστηκε στα 4.200
Το μεγαλύτερό μου φυσικά, αλλά το θέμα είναι ότι έχω φάει το κρύο της αρκούδας μεσα στα καταχείμωνα, στα ρέματα και τις εκβολές και δεν βρήκα τέτοιο ψάρι ποτέ, και τώρα ήρθε αυτό και με βρήκε τέλος Ιουλίου εκεί που δεν θα το περίμενα ποτέ!
