Του Μιχάλη ο λάκκος

Ψάρια,ιστορίες καί τρόποι ψαρέματος
Άβαταρ μέλους
mojo
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 2654
Εγγραφή: Τρί 06 Νοέμ 2012, 19:38
Ονοματεπώνυμο: Ζάχος
Τοποθεσία: Μεσολόγγι - Πόρτο Ράφτη

Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από mojo » Δευ 27 Απρ 2020, 01:00

Μιας και υπάρχει άπλετος χρόνος...
Είπα να γράψω σχετικά με το τελευταίο μου ψάρεμα που μου ξύπνησε μνήμες


Του Μιχάλη ο λάκκος είναι ενα δυσπρόσιτο χωράφι στον μεγάλο παραθαλάσσιο κάμπο που απλώνεται πίσω απ το χωριό.
Ενα κομμάτι γής κοντά στα 30 στρέμματα γεμάτο βούρλα, αρμυρίκια, φρύγανα και λάσπη που φτάνουν ως τη θάλασσα.
Σ ενα συγκεκριμενο σημείο του υπάρχει ένα μικρό έλος, έκτασης περίπου 600 τμ. περιστοιχισμένο απο αρμυρίκια που έχουν γίνει πια δέντρα.
Αυτός είναι ο "λάκκος".
Το όνομα το βρήκαμε απ τους μεγαλύτερους και κείνοι απ τους ακόμα πιο παλιούς. Ποιος ήταν ο Μιχάλης και γιατί το ονόμασαν έτσι άραγε.
Κανείς δε ξέρει αν ανήκει ή άνηκε σε κάποιον κάποτε αυτό το παρατημένο στη μοίρα του χωράφι που δίπλα σε όλα τα άλλα που είναι περιποιημένα και καλλιεργημένα , μοιάζει ανέγγιχτο στο χρόνο.
Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη φορά που πήγα εκει. Ημουν εφηβος. Ήμουν μαζί με το Γιώργο.
Ένα παιδί απ το γειτονικό χωριό ,γιος αγρότη ,που μαζί με αλλους δύο, τον Τάσο και το Γιάννη, είχαμε συστήσει μια ομάδα νεαρών κυνηγών της κακιάς ώρας.
Με φλόμπερ στην αρχή και μετά με κανα δίκανο στα μουλωχτά οργώναμε με τα πόδια τα χωράφια απ το χάραμα ως το μεσημέρι ,
τις περισσότερες φορες χωρίς αποτελέσματα. Όταν τύχαινε να σηκώσουμε κανα ορτύκι με τα πόδια και αφού καταφέρναμε να το χτυπήσουμε γινόταν ο χαμός.
Εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη λοιπόν ο Γιώργος που ήταν ο μοναδικός που είχε μεταφορικό μέσο , ενα πράσινο στρογγυλοφάναρο 50αρι παπι, με πήγε για πρώτη φορά στον τόπο. Είχε ακούσει απ τον πατέρα του οτι εκεί έκανε πουλιά παλιά .
Μπεκάτσες που κατεβαίνουν απ τη Βαράσοβα το φθινόπωρο και στη βαρυχειμωνιά έρχονται το βράδυ παπιά απ τη λιμνοθάλασσα και βοσκάνε τριγύρω.

Φτάσαμε αργά, σούρουπο, την ώρα της μπεκάτσας, ακροβολιστήκαμε στα σημεία που αποφάσισε ο Γιώργος και περιμέναμε στο ημίφως αυτός πίσω απο κάτι καλαμιές μακρυα μου και γω πίσω απ τα ψηλά αρμυρίκια του βάλτου.
Αν και ήταν φανερό οτι μου παραχώρησε το καλύτερο πόστο, δε μου άρεσε καθόλου το καρτέρι εκει.
Το κρύο μου είχε παγώσει τα δάκτυλα των χεριών και τα πόδια μου μέσα απ τις μπότες που ήταν βυθισμένες στους 10 πόντους νερό άρχιζαν να κρυώνουν. Κάθε τρείς και λίγο μικρά φτερουγίσματα και πλατσουρίσματα απο κάποια αθέατη νεροκοτσέλα (νερόκοτα) με ξαφνιαζε.
Άρχισε ν απλώνει σκοτάδι.
Ούτε γω αλλα ούτε ο Γιώργος είδαμε με τα... αετίσια μάτια μας κάποια μπεκάτσα και πήραμε το δρόμο του γυρισμού που διαρκούσε 20' στον θεοσκότεινο κάμπο πάνω στο παπί, ακούγοντας συνεχώς τον μονότονο ήχο της εξάτμισης
Μετά απο λίγες μέρες ,ένα πρωί αποφάσισα να πάω μόνος μου βόλτα εκει.Να εξερευνήσω το χωράφι ,να το γνωρίσω στο φως της μέρας και αν έβλεπα και κανα μπεκατσίνι κανα κατσουλιέρη που κρατά μόνιμα στην περιοχή, να βαρέσω κανένα.

Μετά απο μιάμιση ώρα περπάτημα όπως προσέγγιζα το βάλτο σήκωσα την πρώτη και τελευταία βελουδομάτα της ζωής μου.
Η πρώτη τουφεκιά με το Βωσσος μπλε 7αρι τη βρίσκει καλά καθώς τη βλέπω "τσακισμένη" να πέφτει αμέσως.
Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη μέχρι ν ακουστεί το "πλατς".
Τρέχοντας λίγα μέτρα μπροστά βλέπω τη μπεκάτσα να επιπλέει καταμεσής του βάλτου. Οχι ρε γαμώτο...
Κάποιες απόπειρες με μακρυά καλάμια που έκοψα για να φτάσω το πουλί ,μάταιες.
Πήγα απ την απέναντι μεριά και άρχισα να τουφεκάω μπάς και τα απόνερα στείλουν πιο κοντά το πουλί ωστε να το φτάσω με το καλάμι.
Ναι καλά..."παλιά" που λέν κ στο χωριό. Ούτε καν κουνήθηκε.
Και τελικά αποφασίζω να κάνω την υπέρτατη ηλιθιότητα. Να μπω στο βάλτο ,κερδίζοντας έτσι αυτα τα 3 (;) μέτρα που χρειαζόμουν.

Καρφώνοντας το καλάμι εκεί που θα πατούσα , έλεγχα το βάθος και τη σκληρότητα του βυθού για το επόμενο βήμα. Στο δεύτερο βήμα μετά απο εκτεταμένο έλεγχο και ενώ όλα έδειχναν καλά και ρηχά αντιλαμβάνομαι οτι το δεξί μου πόδι,το πίσω, αυτό που θα έκανα το επόμενο βήμα έχει βεντουζάρει και δε ξεκολλάει. Απο το μπρός πίσω που έκανα πανικόβλητος για να το ξεκολλήσω διαπιστώνω έντρομος οτι και τα δύο μου πόδια δε μετακινούνται πια και αρχίζω να νιώθω και νερό μέσα στη μπότα του πίσω ποδιού...
Κολλημένος εκεί λοιπόν βυθισμένος μέχρι τη γάμπα στο λάκκο. Δεν είχαμε τότε κινητά. Χωρίς να ξέρει κανείς που είμαι σκεφτόμουν οτι η καλύτερη περίπτωση είναι να με βρούν αύριο-μεθάυριο και να με σκοτώσει στο ξύλο ο πατέρας μου.
Στην χειρότερη περίπτωση; Ας μη το σκεφτώ. Τρόμος. Διάχυτος.
Με τα πολλά αποφασίζω να ξεκολλήσω πάση θυσία το μπροστινό πόδι που σε αντίθεση με το πίσω, που έχει τσιμεντώσει, φαίνεται να υπάρχει ελπίδα. Βάζοντας όλη τη δύναμη τελικά κατάφερα και έφερα πίσω το πόδι και απο το άλλο έβγαλα το πόδι αφήνοντας τη μπότα μέσα , πάτησα λίγο στο βούρκο αλλα με τα πολλά κατάφερα επιτέλους να βγώ έξω πέφτοντας κάτω.
Έντρομος και σοκαρισμένος σηκώθηκα μετά απο ώρα και με πολύ κόπο κατάφερα να πάρω πίσω τη βυθισμένη μπότα την οποία είχα ανάγκη για το γυρισμό.

Στο γυρισμό είχα το χρόνο να σκεφτώ πολλά. Πολλά και διάφορα πολύ προσωπικά.
Αποφάσισα πως σε κανέναν δεν θα έλεγα γι αυτό το περιστατικό και ειδικά στους φίλους μου γιατί θα επικεντρωνόντουσαν φυσικά ... στο οτι κάνει μπεκάτσες και θα πήγαιναν ακόμα και χωρίς εμένα.
Δε ξαναπάτησα σ αυτό το μέρος.Δεν έτυχε αλλα δεν ήθελα κιόλας. Ακόμη και τη σκέψη να γυρίσω μετα με απόχη ,σχοινιά, κοντάρια κλπ παίρνοντας στη ζούλα το αμάξι του πατέρα μου , την απέρριψα. Δυστυχώς ένα όμορφο πλάσμα χάθηκε άσκοπα. Έρχεται όμως και αυτό να προστεθεί στις ανοησίες τις ιστορίας όπως έφηβοι να τριγυρνούν με όπλα...
Έκανα τις συνήθεις στάσεις.
Πάντα στο γυρισμό μας απο την πολύωρη εξόρμηση στον κάμπο με τον ατελίωτο ποδαρόδρομο με το Γιάννη και τον Τάσο (ο Γιώργος δεν ευδοκίμησε στην παρέα), συνηθίζαμε να σταματούμε για νερό στο "αρτεσιανό" . Μια γεώτρηση που ανάβλυζε πόσιμο νερό μέσα σένα κατάφυτο χωράφι και μετά ξανασταματούσαμε στον Άη Θανάση. Ένα απ τα τρία ξωκλήσια του κάμπου. Ξεκουραζόμασταν στα παγκάκια κάτω απ τους θεόρατους ευκάλυπτους όπου ξαναζούσαμε με γέλια και νοσταλγία όλα όσα όμορφα είχαμε ζήσει στη βόλτα που τελίωνε. Ανάβαμε κανα κερί και το καντήλι και τραβούσαμε για τα σπίτια μας αναθέτωντας κάθε φορά σε κάποιον να πάρει να μαγειρέψει τα πενιχρά θηράματά μας και να βρεθούμε να τα φάμε. Φυσικά δεν εφταναν και μετά πέφταμε με τα μούτρα στο κανονικό φαι που είχε το εκάστοτε σπίτι.
Έτσι συνεχίστηκε για δυο τρία χρόνια ώσπου για διάφορους λόγους εγκαταλείψαμε το κυνήγι. Δεν εγκαταλείψαμε όμως τις αναμνήσεις αυτές και κρατάμε ακόμα επαφές. Ο Τάσος σήμερα είναι πολύπειρος δύτης σε ιχθυοτροφική μονάδα της πελοπονήσου και ο Γιάννης είναι ηθοποιός.

Ένας απο τους καλύτερους τόπους που έχω και ψαρεύω όταν πηγαίνω στο χωριό λοιπόν , είναι ακριβώς πίσω απο Του Μιχάλη το λάκκο.
Πάντα φτάνω με το αμάξι στη θάλασσα ανατολικότερα και τον προσεγγίζω κολυμπώντας γύρω στα 300μέτρα.
Αυτή τη φορά αποφάσισα να φτάσω κατευθείαν εκεί και να βουτήξω. Θα περπατούσα μέσα απο τα χωράφια και θα περνούσα πάλι απο το βάλτο
Εικοσιτέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά . Πάλι με όπλο στο χέρι. Πάλι παραλλαγμένος.
Φτάνοντας κοντά, τα ξεφορτώθηκα όλα στο έδαφος.
Έβγαλα μόνο τη κάμερα και την κρατούσα. Πλησίασα αθόρυβα τη συστάδα με τα αρμυρίκια για να δω τι υπάρχει ,αν υπάρχει μέσα.
Το πρώτο που αντιλήθφηκε την παρουσία μου ήταν ένα μικρό μπεκατσίνι που βόσκαγε σε μια όχθη. Έφυγε σαν αστραπή.
Αυτό ήταν αρκετό για ν ανησυχήσει ένα μικρό κοπάδι καλημάνες που σουλατσάριζαν εδώ και κεί καταμεσής του βάλτου.
Άρχισα να τον περπατώ περιμετρικά όσο πιο αθόρυβα καλυμμένος απ τα δέντρα και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο εσωτερικό.
Οι καλημάνες πια είχαν αναλάβει το ρόλο των ρουφιάνων και δε σταματούσαν να φωνάζουν.
Ένας όμορφος άσπρος τσικνιάς (ερωδιός) φανερώνεται και αυτός ανήσυχος και τραβιέται ακόμα πιο πέρα.
Μετά απο λίγο ακούγονται φτερουγίσματα με σοβαρούς γδούπους.
Κάτι μεγάλο. Τα τερτίπια της κάμερας μου στέρησαν μια πιο κοντινή λήψη απο αυτά τα δύο μεγαλόπρεπα παπιά που δείξανε να φεύγουν για μακρυά ενοχλημένα.
Οι καλημάνες αρνούμενες να εγκαταλείψουν άρχισαν να εκνευρίζονται και φώναζαν ακόμα πιο πολυ. Ήταν η ώρα να φύγω. Ήθελα όμως να φτάσω εκει. Σ εκείνο το... σημείο. Το είδα . Κοντοστάθηκα λίγο και μετά έφυγα.

Συνέχισα φορτωμένος πια λίγο ακόμα και έφτασα στη θάλασσα. Κουρασμένος απ τα 13 βαρίδια. Όμως δε μ απασχολούσε η κούραση.
Χάρηκα γι αυτά που είδα. Ο λάκκος μεγάλωσε. Είναι ένας σωστός υδροβιότοπος. Ο λάκκος τελικά ανήκει κάπου. Ανήκει στα πουλιά του.

Στο γυρισμό έκανα τις τότε προκαθορισμένες στάσεις.
Το χωράφι με το αρτεσιανό φράχτηκε. Η γεώτρηση ταπώθηκε.
Ο Αη Θανάσης εκει.
xvrafi.jpg
kalimanes2.jpg
tsiknias2.jpg
tsikni.jpg
papia.jpg
shmeio.jpg
thalassa.jpg
katsoylieris.jpg
psaria.jpg
ag thana.jpg
varasova.jpg
Δεν έχετε τα απαραίτητα δικαιώματα για να δείτε τα συνημμένα αρχεία σε αυτή τη δημοσίευση.
Η Ποιότητα της Ζωής μας, απο τις Επιλογές μας εξαρτάται...
-Capetan Thomas

CapetanThomas
Δημοσιεύσεις: 3727
Εγγραφή: Πέμ 13 Μαρ 2014, 15:22
Τοποθεσία: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από CapetanThomas » Δευ 27 Απρ 2020, 09:07

Μία από τις πιο εξαιρετικές Αφηγήσεις που μας έχει συνηθίσει
να μας χαρίζει ο Φίλος μας Ζάχος...
Ξεκίνησα να ρίξω μια Ματιά γρήγορη,
δήθεν για να το απολαύσω ξανά αργότερα...
Αλλά, με καθήλωσε και με ρούφηξε σάν τον Λάκκο του Μιχάλη...!!!
Υπέροχο Κείμενο αριστοτεχνικά δοσμένο...


Αργότερα θα το ξαναδιαβάσω...

:hello:
...Εκεί που είσαι, ήμουνα, κι εδώ που είμαι, θάρθεις...

Άβαταρ μέλους
SARGOS
Δημοσιεύσεις: 350
Εγγραφή: Δευ 09 Ιουν 2008, 19:28
Ονοματεπώνυμο: ΑΧΛΙΟΠΤΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από SARGOS » Δευ 27 Απρ 2020, 09:21

καλημερα πολυ ωραια περιγραφη θα μπορουσε να ειναι και σεναριο ταινιας ετσι ενιωσα στην περιγραφη μεσα στον βουρκο ,και οι φωτο πολυ ωραιες :thumbsup:

xareas
Συντονιστής
Δημοσιεύσεις: 2466
Εγγραφή: Δευ 28 Μαρ 2011, 18:48

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από xareas » Δευ 27 Απρ 2020, 10:28

Η περιγραφή με το κόλλημα στο βούρκο μου σήκωσε την πέτσα,ήταν λες και κόλλησα εγώ.
Ωραίο πράγμα οι αναμνήσεις Ζάχο,με μια εικόνα,μια μυρωδιά σε πάνε πίσω όσα χρόνια και αν έχουν περάσει.
Τώρα που κατάλαβα που είναι ο τόπος θα τον κάψω την επόμενη φορά που θα πάω στο γυναικοχώρι. :rotfl:
Ψαροντούφεκο και blastbeats ρε μ@#νια.

tas
Δημοσιεύσεις: 639
Εγγραφή: Τρί 11 Δεκ 2012, 13:50
Ονοματεπώνυμο: Αναστάσιος Τριανταφύλλου

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από tas » Δευ 27 Απρ 2020, 11:29

Ωραία συναισθηματική και καλογραμμένη αφήγηση. Ξυπνάει ξεχασμένες μνήμες σε πολλούς από μας πιστεύω. Με αφορμή το ψαροτούφεκο είναι ευχάριστο να δούμε και άλλες τέτοιες δημοσιεύσεις με αναμνήσεις, δεξιότητες, καλλιτεχνικές ευαισθησίες και ενασχολήσεις των μελών του φόρουμ.

Άβαταρ μέλους
mkoume
Δημοσιεύσεις: 1861
Εγγραφή: Τρί 26 Ιαν 2010, 12:59
Ονοματεπώνυμο: Manos Koum.
Τοποθεσία: νερό!

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από mkoume » Δευ 27 Απρ 2020, 11:47

τί ωραία ρε φίλε.. :hello: :hello:
να είσαι μάγκας πρέπει, δηλαδή να το μπορείς,
κ αν τούτο καταφέρνεις,
λίγο ακόμα μάγκας, ..δηλαδή να τ΄αγνοείς.

CapetanThomas
Δημοσιεύσεις: 3727
Εγγραφή: Πέμ 13 Μαρ 2014, 15:22
Τοποθεσία: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από CapetanThomas » Δευ 27 Απρ 2020, 12:39

CapetanThomas έγραψε:
Δευ 27 Απρ 2020, 09:07
Μία από τις πιο εξαιρετικές Αφηγήσεις που μας έχει συνηθίσει
να μας χαρίζει ο Φίλος μας Ζάχος...
Ξεκίνησα να ρίξω μια Ματιά γρήγορη,
δήθεν για να το απολαύσω ξανά αργότερα...
Αλλά, με καθήλωσε και με ρούφηξε σάν τον Λάκκο του Μιχάλη...!!!
Υπέροχο Κείμενο αριστοτεχνικά δοσμένο...


Αργότερα θα το ξαναδιαβάσω...

:hello:

Οσο το ξαναδιαβάζω, μου ξαναφέρνει την ίδια Νοσταλγία
εκείνων των μαγικών Εικόνων, που έμειναν χαραγμένες
ανεξίτηλα μέσα στην Παιδική Ψυχή μου,
από το μυθικό χιλιοδιαβασμένο Βιβλίο < Τα Μυστικά του Βάλτου >,
της Πηνελόπης Δέλτα,
και πραγματικά αυτή η Νοσταλγία αποτιμάται πανάκριβα...


:hello:
...Εκεί που είσαι, ήμουνα, κι εδώ που είμαι, θάρθεις...

Άβαταρ μέλους
hariska
Δημοσιεύσεις: 7467
Εγγραφή: Δευ 27 Οκτ 2008, 12:32
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από hariska » Δευ 27 Απρ 2020, 14:31

Παπιά; :shock:

Ώχ φοβάμαι πως πρέπει να το διαβάσω...

Άβαταρ μέλους
labrax7
Δημοσιεύσεις: 120
Εγγραφή: Σάβ 16 Οκτ 2010, 18:48
Ονοματεπώνυμο: Αλέξανδρος Ζορζοβίλης
Τοποθεσία: Manchester

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από labrax7 » Δευ 27 Απρ 2020, 14:45

Μας ταξίδεψες, πολύ ωραία αφήγηση :hello:

X.A
Δημοσιεύσεις: 150
Εγγραφή: Τετ 08 Ιούλ 2015, 18:31
Ονοματεπώνυμο: Ανδρεας Χρυσικός
Τοποθεσία: ΣΑΒΑΛΙΑ - ΑΘΗΝΑ - ΡΟΔΟΣ

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από X.A » Δευ 27 Απρ 2020, 17:41

Σε ευχαριστώ για τις ωραίες αναμνήσεις που μου ξύπνησες...
Κάπως έτσι και εγώ με τον κολλητό μου από το χωριό,στα απένατντι μέρη από τα δικά σου ,φυλάγαμε το πρωί για παπιά στο κοτύχι(λιμνοθάλασσα) και μετά το"κλείσιμο" της λίμνης από τους γαιτάδες(οι κυνηγοί με τις ξύλινες βάρκες-γαϊτες) ξεκινάγαμε για περπατητό....καλημάνες,καψοράχια(μπεκατσίνια),τσίχλες κανένα παπί ξεχασμένο σε καμιά λούμπα ήταν τα θηράματά μας.
Να είσαι καλά φίλε και με το καλό να παμε πάλι στην γαλανή μας.
Υ.Γ το κυνήγι το περιόρισα αλλά δεν το έκοψα ποτέ...

Άβαταρ μέλους
matador23
Συντονιστής
Δημοσιεύσεις: 2672
Εγγραφή: Τετ 23 Νοέμ 2011, 14:42
Ονοματεπώνυμο: Κοβάνης Κων/νος
Τοποθεσία: Θήβα - Βοιωτίας

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από matador23 » Δευ 27 Απρ 2020, 17:43

Τύφλα να εχει η τηλεοραση (HD ,4K και τριχες κατσαρες) οταν διαβαζεις τόσο ζωντανα κειμενα!!!

Διαβαζα γραμμη γραμμη και εβαζα και εγω δυναμη στα ποδια μαζι σου για να μπορεσω να περπατησω!!
(Ημουν καθιστος σε ενα γραφειο φαντασου......!!)

Αναμνησεις το καλυτερο φαρμακο της ψυχης!! :hello:
0 λεπτά πριν | ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΔΙΑΣ: "Η παρΑΝομη αλιεία δεν είναι ερασιτεχνική ή επαγγελματική: είναι απλά παρΑΝομη"

sparos
Δημοσιεύσεις: 3058
Εγγραφή: Παρ 17 Νοέμ 2006, 12:14
Τοποθεσία: Αθήνα

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από sparos » Δευ 27 Απρ 2020, 20:16

Ωραίος ο Ζάχος :hello:
Ταξίδι στον χρόνο

Τυχεροί όσοι έχουν τέτοιες αναμνήσεις
Καλά την απόκρυψη του τόπου δεν την σχολιάζω :rotfl:

Άβαταρ μέλους
ΤΑΙΤΙΝΟΣ
Δημοσιεύσεις: 3542
Εγγραφή: Τετ 04 Ιούλ 2007, 01:09
Τοποθεσία: ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από ΤΑΙΤΙΝΟΣ » Δευ 27 Απρ 2020, 20:23

Εξτραορντινέρ μον αμί! :thumbsup:
Πόσο όμορφη ΄΄μετάδοση΄΄ αναμνήσεων, εικόνων και εντυπώσεων.... Να είσαι καλά Ζάχο... :)
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ!!!
Pescare ergo sum

Άβαταρ μέλους
peskandritsas
Δημοσιεύσεις: 1216
Εγγραφή: Κυρ 26 Ιούλ 2009, 20:51
Ονοματεπώνυμο: Θεοδωρόπουλος Αντρέας

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από peskandritsas » Δευ 27 Απρ 2020, 21:09

για την πένα σου πάντα ξεραμε οτι ηταν δυνατή :hello: :hello:
για την πενιά σου αδιμονούμε... :grin:

thodoris981
Δημοσιεύσεις: 718
Εγγραφή: Σάβ 18 Ιαν 2014, 13:22

Re: Του Μιχάλη ο λάκκος

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από thodoris981 » Δευ 27 Απρ 2020, 22:40

Το ευχαριστηθηκα ρε μαστορα.
Πανεμορφο. :hello:
Η φολα ειναι αλλη μια μερα κοντα στη θαλασσα.

Επιστροφή στο “Ψαρέματα και τεχνικές”