Χαίρετε
Πιάνουμε ένα σωρό ψάρια. Πώς τα τρώμε; Ας ρίξουμε καμιά ιδέα.
Εμένα προσωπικά μου αρέσει ο μινιμαλισμός. Το ψάρι πρέπει να δίνει τον εαυτό του χωρίς να πνίγεται στο περιττό. Τις προάλλες έφαγα ένα ροφό στου Παπαγρηγόρη, στο φούρνο... χωρίς καν λάδι! Αψογος! Το ψάρι κατέβασε τα δικά του έλαια κρατώντας τα συστατικά του ατόφια, χωρίς να "βαρύνει" έστω και λίγο από το μαγειρεμένο λάδι.
Οι δικοί μου κανόνες.
1. μαγειρεύω μόνο εγώ τα ψάρια που πιάνω
2. καθαρίζω ΠΑΝΤΑ τα ψάρια στη θάλασσα
3. από αλάτι χρησιμοποιώ μόνο χοντρό (έχω την τύχη να έχω ατόφιο αλάτι από Κύθηρα)
4. ΔΕΝ ΒΑΖΩ ΠΟΤΕ ΤΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΙΓΑΝΗ. Ισως λίγο δεντρολίβανο φυτεμένο μετά στα ψάρια της σχάρας (σαργοσηκιοί)
5. Τα μαύρα (πλας τα λαβράκια) συνήθως τα βάζω στη μαντεμένια γάστρα με αλάτι, πιπέρι, ένα ολόκληρο κρεμύδι και προαιρετικά με πατάτες.
6. Το λάδι το βάζω μετά ωμό και προαιρετικά.
7. Στις σούπες τα βάζω όλα αχταρμά (ψάρια, πατάτες, καρότα, κρεμύδι, λάδι, αλάτι και μπόλικο πιπέρι) και τα σκεπάζω με νερό ίσα ίσα. Καλύτερα ένα πιάτο - απόσταγμα - ανά άτομο, παρά δύο και νερόπλυμα. Αφού σουρώσω (πρώτα τα ψάρια και μετά τα λαχανικά που θέλουν κιάλλο βράσιμο) σβήνω με μισό ποτήρι χυμό λεμόνι. ΑΝ οι πατάτες είναι από χωριό, κάνει τρομερή διαφορά στην υφή της σούπας (βελουτέ που λέν και στο χωριό μου). ΔΕΝ αυγοκόβω, ΔΕΝ βάζω ρύζια.
8. Όταν θέλω να φάω σούπα πραγματική και γαμάτη, δεν θα ντραπώ να βάλω ότι έχω στο ψυγείο. Η βάση είναι να υπάρχει οπωσδήποτε ροφός, (χειλού επίσης αλλά ποιος τις βαράει;;;;) και από κει και πέρα η ποικιλία την κάνει καλύτερη. Εχω κάνει σούπα πετώντας μέσα σαργό, σηκιό, μουρμούρα, δεν κωλώνω και ποτέ δεν μετάνοιωσα. Ποτέ μια σούπα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη.
9. Στα κάρβουνα έχω ψήσει λίγα ψάρια αλλά ομολογουμένως καλά. Το μυστικό του κάρβουνου για μένα είναι να είσαι ΜΟΝΙΜΑ από πάνω, να βρωμάς καρβουνίλα και να ιδρώνεις μέχρι το σώβρακο, να πίνεις πολλές κρύες μπύρες, να γυρνάς τα ψάρια διαρκώς με φροντίδα και να μην έχεις χρονόμετρο. Με το (θολωμένο από τις μπύρες) μάτι θα καταλάβεις πότε πρέπει να τα βγάλεις!
10. Το κρασί ΠΑΝΤΑ κόκκινο δροσερό με προτίμηση τον Αρικαρά Κυθήρων (καλά μη βαράτε και η Ραψάνη καλή είναι!!!). Θεωρώ ότι ο μύθος του λευκού κρασιού = ψάρι, κόκκινο = κρέας ήταν, είναι και θα είναι εκ του πονηρού. Για μένα το κρασί είναι κόκκινο, το άσπρο είναι κάτι άλλο που θα ήθελε να είναι κρασί αλλά το παλεύει...
Όσο για το σούσι. Περίμενα υπομονετικά να φάω από χέρια έμπειρα. Ισως να το είχα διογκώσει στο μυαλό μου, αλλά μου φάνηκε από αδιάφορο έως κακό. Το επιχείρημα είναι ότι μέσα από το ωμό, τρως αυθεντικά την επιτομή του μινιμαλισμού, αλλά αν είναι να του χώσω καυτερές σως από πάνω για να φτουρήσει ή για να μην είναι επικίνδυνο, τί να το κάνω; Άσε που δεν μου άρεσε οριστικά.
Φυσικά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα και μπράβο σε όσους ασχολούνται, γιατί είναι ακριβό σπορ και δείγμα σεβασμού στο θήραμα. Όπως και γενικότερα η μαγειρική του φυσικά!
Ακούω τις προτάσεις σας συμπεριλαμβανομένων των σούσι λόβερς!
ΥΓ: μερικές φορές το απλό είναι μπροστά στα μούτρα σου και δεν το βλέπεις! Είδα στο ταινιάκι του Κόλλια "άδειασμα" στήρας από τα κάρβουνα σε πιατέλα και αισθάνθηκα χαζός. Βάζεις την πιατέλα πάνω στο ψάρι, κλείνεις τη σχάρα, αναποδογυρίζεις και ... πάπαλα.

τότε ακόμα καλύτερα
Και φυσικά μπόλικα λεμόνια και λάδι μόνο στη σχάρα να μην κολλήσει. Ούτε αλάτι ούτε τίποτα, κατ΄ευθείαν από το θαλασσινό νερό (αν υπάρει η δυνατότητα βέβαια).
εάν θες να μαθές τα μυστικά τις σχάρας θα ρώτησες το γεωργ Λάρισα ,εάν θες να μάθεις τα μυστικά τις σούπας θα ακούσης Διαβρήτη ΓΙΑΝΝΗ εάν θες να μαθές τα μυστικά στο καθάριζμα τον ψαριών τα ρώτησες το μα#@κα τις παρέας δηλαδή εμένα με έχυνε κανί τούρμπο.
,από ροφό ένα μεγάλο ψαρί και πάντα διαλέγω κεφάλι
](./images/smilies/eusa_wall.gif)